Úlfur vaknar spenntur á sól­ríkum morgni því hann ætlar í ævin­týra­ferð með vin­konu sinni, henni Ylfu, og hund­inum Bósa Ljóshári. Úlfur og Ylfa nýta síðan ímynd­un­ar­aflið til hins ítrasta og eiga saman skemmti­legan dag fullan af hættu­legum villi­dýrum og árás­ar­gjörnum nammi­pokum. 

Ævin­týra­dag­ur­inn er fyrst í flokki bóka fyrir yngstu les­end­urna um Úlf og Ylfu og ævin­týri þeirra. Markmið bóka­flokks­ins er að „fagna fjöl­breyti­leik­anum með því að sýna hann í allri sinni dýrð“, eins og segir í bóka­kápu. Í þess­ari bók birt­ist fjöl­breyti­leik­inn einna helst í því að Úlfur á tvær mömmur og er það kynnt á áreynslu­lausan hátt í upp­hafi og enda bók­ar­innar, enda er það senni­lega mark­miðið: að skrifa skemmti­legar og gríp­andi sögur fyrir börn þar sem fjöl­breytt fjöl­skyldu­form og ein­stakir ein­stak­lingar eru svo sjálf­sagt mál að ekki er nokkur þörf að ávarpa það neitt frekar.

Þetta tekst vel í þess­ari fyrstu bók enda hafa höf­undar text­ans í mörg ár verið ötular að benda á hversu órjúf­an­legur hluti hinseg­in­leik­inn er af sam­fé­lag­inu og hversu ástæðu­laust er að gera eitt­hvað sér­stakt veður út af þvi. Þetta er ekki í fyrsta sinn sem tvær mömmur rata inn í íslenskar barna­bók­menntir en góð vísa er aldrei of oft kveðin og mik­il­vægt að fjöl­breyti­leiki sam­fé­lags­ins sjá­ist sem oft­ast í bókum og kannski sér­stak­lega þeim sem eru ætl­aðar börnum.

Myndir Auðar Ýrar Elísa­bet­ar­dóttur eru fal­legar og lit­ríkar, flæða kringum text­ann og styðja sög­una vel. Eitt aðals­merki góðra mynd­lýs­inga í barna­bókum er að þær bæti ein­hverju við sög­una, ein­hverjum smá­at­riðum sem hægt er að finna og tala um, til dæmis þegar sagan er lesin fyrir börn og slíkt má sann­ar­lega finna í þess­ari bók. Ævin­týra­dag­ur­inn er hug­ljúf og skemmti­leg saga sem auð­velt er fyrir börn að sam­sama sig við og  byrja strax að hlakka til fleiri ævin­týra Úlfs og Ylfu.