Vorið er á leiðinni, eða, það eru allir að tala um að vorið sé á leiðinni en það er það ekkert. Ég læt ekki plata mig. Það er eiginlega það sem er mér efst í huga, það eru allir að segja mér að vorið sé komið en ég segi þeim þá að það sé það ekki. Það er meiri fuglasöngur en vanalega en það er síðvetrarmerki, um að veturinn sé byrjaður að gefa eftir. 

Ég á þessa rakarastofu og hef verið hérna svolítið lengi. Það merkilegasta sem hefur komið fyrir í þessu húsi er að ég sé hérna enn þá. Það er nógu merkilegt. Ég hef verið hérna síðan ég fæddist. Mér er sagt að það hafi gerst árið 1958. Foreldrar mínir voru búnir að vera með rakarastofuna í eitt ár þegar ég fæddist og við bjuggum hér. Ég ólst hérna upp. 

Það lá ekki alltaf fyrir að ég yrði rakari. Ég var næstum því orðinn málari, húsamálari, ég vann við það sem unglingur nokkur sumur en svo stakk málarameistarinn af til Svíþjóðar og ég sat uppi með að vera hérna áfram. 

Það hefur alls konar komið upp á hérna á stofunni. Ég hef rekið menn út hérna, hent þeim út fyrir að rífa kjaft á meðan ég var að raka þá. En annars gengur þetta allt vel. Þegar pabbi byrjaði hérna var þetta fimmta rakarastofan á Vesturgötu og eru tvær enn þá. Menn þurfa að láta klippa sig og við höfum verið heppnir með það að menn koma aftur og aftur. 

Sá atburður sem breytti lífi mínu var þegar dóttir mín fyrsta fæddist, þá gjörbreyttist lífið. Allt í einu var maður kominn með ábyrgð og það var gaman. Ég mátti reyndar ekkert vera að því að eignast barnið en það kom samt. Hún fæddist á Þorláksmessumorgni og ég fór strax að raka.