Vorið er á leið­inni, eða, það eru allir að tala um að vorið sé á leið­inni en það er það ekk­ert. Ég læt ekki plata mig. Það er eig­in­lega það sem er mér efst í huga, það eru allir að segja mér að vorið sé komið en ég segi þeim þá að það sé það ekki. Það er meiri fugla­söngur en vana­lega en það er síð­vetr­ar­merki, um að vet­ur­inn sé byrj­aður að gefa eftir. 

Ég á þessa rak­ara­stofu og hef verið hérna svo­lítið lengi. Það merki­leg­asta sem hefur komið fyrir í þessu húsi er að ég sé hérna enn þá. Það er nógu merki­legt. Ég hef verið hérna síðan ég fædd­ist. Mér er sagt að það hafi gerst árið 1958. For­eldrar mínir voru búnir að vera með rak­ara­stof­una í eitt ár þegar ég fædd­ist og við bjuggum hér. Ég ólst hérna upp. 

Það lá ekki alltaf fyrir að ég yrði rak­ari. Ég var næstum því orð­inn mál­ari, húsa­mál­ari, ég vann við það sem ung­lingur nokkur sumur en svo stakk mál­ara­meist­ar­inn af til Sví­þjóðar og ég sat uppi með að vera hérna áfram. 

Það hefur alls konar komið upp á hérna á stof­unni. Ég hef rekið menn út hérna, hent þeim út fyrir að rífa kjaft á meðan ég var að raka þá. En ann­ars gengur þetta allt vel. Þegar pabbi byrj­aði hérna var þetta fimmta rak­ara­stofan á Vest­ur­götu og eru tvær enn þá. Menn þurfa að láta klippa sig og við höfum verið heppnir með það að menn koma aftur og aftur. 

Sá atburður sem breytti lífi mínu var þegar dóttir mín fyrsta fædd­ist, þá gjör­breytt­ist lífið. Allt í einu var maður kom­inn með ábyrgð og það var gaman. Ég mátti reyndar ekk­ert vera að því að eign­ast barnið en það kom samt. Hún fædd­ist á Þor­láks­messumorgni og ég fór strax að raka.