Bænda­sam­tök Íslands vilja að heim­ilt verði að nýta sér­eign­ar­sparnað til kaupa á bújörðum, rétt eins og til kaupa á fyrstu íbúð. Í rök­stuðn­ingi sam­tak­anna þar að lút­andi segir að „staða þess unga fólks sem vill hefja búskap er í mörgu sam­bæri­leg við stöðu ungs fólks vegna kaupa á fyrstu íbúð“.

Samtökin setja þessa rök­semda­færslu fram í umsögn sinni um drög að reglu­gerð um stuðn­ing til kaupa á fyrstu íbúð. Þeirri reglu­gerð er ætlað að koma í stað gild­andi reglu­gerðar um ráð­stöfun sér­eign­ar­sparn­aðar vegna slíkra kaupa. Sú reglu­gerð er sett með stoðum í lögum um stuðn­ing við fyrstu íbúðar kaup­endur sem tóku gildi árið 2017.

Í reglu­gerð­ar­drög­unum er skil­greint að með íbúð sé átt við fast­eign sem skráð er íbúð­ar­hús­næði í fast­eigna­skrá Húsnæðis- og mann­virkja­stofn­unar. Sömu­leiðis er þar til­greint að heim­ild til nýt­ingar nái til kaupa á íbúð­ar­hús­næði eða nýbygg­ingar þess, en nái „ekki til kaupa á lóð“ auk ann­ars sem til­greint er.

Í umsögn Bænda­sam­tak­anna er því sem fyrr segir haldið fram að staða ungs fólks sem vilji hefja búskap sé um margt sam­bæri­leg stöðu fólk sem er að koma þaki yfir höfuð sér. Er það rök­stutt með þeim hætti að í báðum til­vikum sá um að ræða aðgerðir fólks „til að eign­ast húsa­skjól fyrir sig og fjöl­skyldu sína.“

Bænda­sam­tökin rekja að staða þeirra sem hefja vilji búskap hafi verið erfið þar sem kröfur hafi verið um hátt eig­in­fjár­hlut­fall við kaup á bújörðum. Því sé þörf á að stjórn­völd gæti þess að íviln­andi aðgerðir nýt­ist öllum sam­bæri­legum hópum „á grund­velli sjón­ar­miða um jafn­ræði“. Auk þess ættu aðgerðir af þessu tagi að sam­ræm­ast byggða- og atvinnu­stefnu um allt land og þá væri, ef tekið yrði til­lit til athuga­semda Bænda­sam­tak­anna, byggt undir að búskap yrði við­haldið með jákvæðum áhrifum á fæðu­ör­yggi þjóð­ar­innar, eins og segir í umsögn­inni.