Mér finnst alltaf gaman að hitta aftur fólk sem hefur keypt sín fyrstu lista­verk af mér og er allt í einu orðið svaka­legir list­spek­úlantar og farið að kaupa verk eftir hina og þessa lista­menn. Mér finnst ótrú­lega gaman ef mér tekst að koma af stað öldu, sem hefst hér hjá mér, fer af stað og vekur áhuga fólks á mynd­list.

Við sem erum í þessu fagi eigum að líta á það sem okkar hlut­verk að efla vit­und um mynd­list og standa saman, en oft er eins og það sé stutt í öfund­ina, ég hef fundið fyrir því. Ekki mikið, en ég veit að sumum finnst skrítið að 24 ára gam­all maður fái þann með­byr sem ég hef fengið. En þegar þú sýnir frum­kvæði held ég að öfundin deyi. Það er fínt að losna við hana. 

Sumir halda að það sé ein leið til að verða mynd­list­ar­maður, að maður verði að bíða eftir því að galler­ist­inn komi á hvíta hest­inum og leiði mann til sig­urs. Ég hef ekki gert það hingað til þótt allir galler­istar séu vel­komnir í heim­sókn. Ég hef aldrei beðið eftir því að ein­hver segi mér að halda sýn­ingu heldur hefur mér þótt ég hafa eitt­hvað fram að færa og sett upp sýn­ingar, sem voru alfarið drifnar áfram af mér.

Hvort sem það er í við­skipta­líf­inu eða listum er engin ástæða fyrir þá sem sýna fram­taks­semi að pæla í náung­anum. Mér finnst alla­vega best að líta á það sem sam­starfs­verk­efni að byggja upp góða umræðu um mynd­list og menn­ingu, hvaðan sem hún kemur, óháð því hvort um er að ræða hámennt­aðan mynd­list­ar­mann eða ein­hvern sem hefur gaman af því að mála á sunnu­dögum.