Í byrjun árs 1722 – um svipað leyti og Ísland var farið að jafna sig eftir stórubólu en Árni Magnússon var flúinn úr landi með handritin – þá sigldu þrjú hollensk skip suður fyrir suðurodda Ameríku og inn á Kyrrahaf. Leiðangursstjóri hét Arent Roggeveen, lögfræðingur sem vart hafði migið í saltan sjó fyrr á ævinni en var kominn inn á hafið endalausa til að uppfylla gamlan draum föður síns um að finna hið mikla meginland sem menn þóttust þá vita að væri sunnarlega í Kyrrahafinu.

Fyrst var siglt upp með Tjíle-ströndum og síðan lagt út á hafið mikla og síðdegis þann 5. apríl, sem var páskasunnudagur, komu útkikksmenn á fremsta skipinu auga á land fyrir stafni. Hollendingar vonuðu í fyrstu að þar væri komið Suðurlandið mikla en sáu fljótt að þetta var bara fremur lítil eyja, heldur lágreist þótt nokkur fell mætti sjá við strendurnar, og gróðurlítil.

Reykur stígur til …