Þegar ég var barn voru mér gefnir mjög sterkir skammtar af pen­isi­líni sem klúðr­uðu algjör­lega í mér ónæm­is­kerf­inu og höfðu þannig nei­kvæð áhrif á heilsu mína til fram­búðar. Ég hef glímt við heilsu­far­s­vanda­mál allar götur síðan.

Pen­isi­línið átti auð­vitað að gera mér gott. En á þessum tíma hafði það aðeins verið í almennri notkun á Vest­ur­löndum í nokkur ár og til að byrja með var lyfið afar breið­virk­andi og notað í miklum styrk­leika. Ég fékk fyrstu pen­isi­lín­spraut­una þegar ég var aðeins tveggja vikna gömul og ástæðan var ein­fald­lega sú að ég var með eyrna­bólgu. Þetta var svo­lítið eins og að nota sprengju til þess að drepa litla mús og yrði aldrei gert í dag.

En báðir for­eldrar mínir voru brenndir af því að hafa misst nákomna ætt­ingja úr sýk­ingum áður en pen­isi­lín kom til sög­unnar. Fjórtán ára gömul hafði mamma misst móður sína eftir að kjúklinga­bein fest­ist í háls­inum á henni og sýk­ing kom í sárið. Einnig hafði systir mömmu misst ungan son sex árum áður en ég fædd­ist og pabbi hafði misst tveggja ára bróður. Fjöl­skylda mín tók lyf­inu því fagn­andi, bæði þegar ég fékk fyrstu eyrna­bólg­una og alltaf þegar ég veikt­ist eftir það. Ég skil það vel og hefði eflaust gert það sama í þeirra sporum. En líf mitt hefði orðið öðru­vísi ef þessu „undra­efni“ hefði ekki verið dælt í mig í barn­æsku.“