Þessi grein birtist upphaflega í Stundinni fyrir meira en 4 árum.
Fólkið í borginni

Sjokk að flytja til Reykjavíkur

Amna Hasecic flutti frá Bosn­íu til Hafn­ar í Horna­firði þeg­ar hún var fimm ára. Tví­tug flutti hún svo til Reykja­vík­ur. Í borg­inni full­orðn­að­ist hún og mynd­aði öfl­ugt tengslanet sem hún seg­ir ómet­an­legt.

Sjokk að flytja til Reykjavíkur
Amna Hasecic Unga athafnarkonan var fimm ára þegar hún flutti til Íslands. Mynd: Vaka Njálsdóttir
Hlédís Maren Guðmundsdóttir
ritstjorn@heimildin.is

„Þegar ég kom fyrst í bæinn var ég svo ringluð. Það var mikið menningarsjokk. Mér fannst of margir bílar á götunum og of margt fólk alls staðar. Í Höfn þekkti maður alla og það var stutt að fara allt í bænum. Ég geri mér enn ekki grein fyrir ferðatímanum á milli staða og ég mæti stundum óvart of seint. Ég var sautján ára þegar ég tók bílprófið, en ég keyrði ekki í gegnum umferðarljós eða hringtorg fyrr en ég var tuttugu og þriggja. Það voru engin umferðarljós eða hringtorg á Höfn og ég var svo hrædd við umferðina í Reykjavík. 

Mér finnst alltaf jafn fyndið hvernig fólk í Reykjavík talar um hverfi og skóla; hann fór í MH, hún fór í Versló ... Það gefur til kynna að það sé einhver merking á bakvið það, en ég veit aldrei hvað það þýðir. Höfn er bara eitt hverfi og einn skóli. …

Kjósa
1
Hvernig finnst þér þessi grein? Skráðu þig inn til að kjósa.

Athugasemdir

Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Heimildin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir.
Tengdar greinar

Fólkið í borginni

Mest lesið

Ólst upp við listamannslíf og laus við kassahugsun
5
Viðtal

Ólst upp við lista­manns­líf og laus við kassa­hugs­un

Þór­dís Hólm Fil­ips­dótt­ir er dótt­ir rit­höf­und­ar og mynd­list­ar­manns og í upp­eld­inu skiptu orð miklu máli. Skrif eru hluti af líf­inu, sem er eins og mynd­rænt ljóð, þar sem skipt­ast á skin og skúr­ir. Áhrif seinni heims­styrj­ald­ar­inn­ar mót­uðu fjöl­skyldu­sög­una, hún leit­aði ung út í heim og flutti seinna með ung­barn og ung­lings­dótt­ur til Afr­íku. Strax í æsku lærði hún að lifa ut­an ramm­ans og stund­ar nú heild­ræn­ar lækn­ing­ar.

Mest lesið

Mest lesið í vikunni

Maður getur ekki tekið neinu sem sjálfsögðum hlut
6
Viðtal

Mað­ur get­ur ekki tek­ið neinu sem sjálf­sögð­um hlut

Linda Þor­valds­dótt­ir er húsa­mál­ari sem mál­ar mál­verk og steypu­lista­verk í líki dauð­ans hafa vak­ið at­hygli á lóð­inni henn­ar. Und­ir niðri kraum­ar þung­lyndi sem hef­ur fylgt henni alla tíð. Sorg­ina þekk­ir hún, eft­ir að hafa misst syst­ur sína en í fyrra lést barns­fað­ir henn­ar þeg­ar hann féll of­an í sprungu í Grinda­vík. Eft­ir kuln­un hóf hún störf hjá Kirkju­görð­um Reykja­vík­ur.

Mest lesið í mánuðinum

„Ég var lifandi dauð“
3
Viðtal

„Ég var lif­andi dauð“

Lína Birgitta Sig­urð­ar­dótt­ir hlú­ir vel að heils­unni. Hún er 34 ára í dag og seg­ist ætla að vera í sínu besta formi fer­tug, and­lega og lík­am­lega. Á sinni ævi hef­ur hún þurft að tak­ast á við marg­vís­leg áföll, en fað­ir henn­ar sat í fang­elsi og hún glímdi með­al ann­ars við ofsa­hræðslu, þrá­hyggju og bú­lemíu. Fyrsta fyr­ir­tæk­ið fór í gjald­þrot en nú horf­ir hún björt­um aug­um fram á veg­inn og stefn­ir á er­lend­an mark­að.

Mest lesið í mánuðinum

Nýtt efni

Mest lesið undanfarið ár