Síð­ast­lið­inn ára­tug voru um 20–30 dauðs­föll árlega á Íslandi sem hægt var að rekja til neyslu vímu­efna sam­kvæmt Embætti land­læknis. Það jafn­gildir rúm­lega tveimur dauðs­föllum á mán­uði, á hverju ári, síð­ast­liðin 10 ár. Oft og tíðum hefur borið á þeirri skoðun að þeir ein­stak­lingar sem eru háðir vímu­efnum séu það vegna lít­illar sjálf­stjórnar, eigin van­þekk­ingar eða ann­arra per­sónu­bresta. Bless­un­ar­lega er þessi skoðun þó á und­an­haldi, þökk sé mik­illi þróun sem hefur átt sér stað í rann­sóknum á áfengis- og vímu­efna­röskun. Í kjöl­far auk­inna rann­sókna kemur það betur í ljós hversu mis­út­sett við getum verið að þróa með okkur vímu­efnafíkn, rétt eins og aðra sjúk­dóma á borð við brjóstakrabba­mein og Alzheimers. 

Rannsóknir á áfengis- og vímuefnaröskun 

Skil­grein­ingar á áfengis- og vímu­efna­kröskun eru mis­mun­andi eftir grein­ing­ar­kerfum, hvort sem það er ICD-10 eða DSM-V. Báðar sam­mæl­ast þær þó um að helsta ein­kenni hennar sé notkun ein­stak­lings á vímu­efni þrátt fyrir lík­am­lega og/eða félags­lega …