Krist­jana R. Elín­ar­dóttir fær ekki að halda áfram námi við Mennta­skól­ann í Kópavogi. Hún segir að ástæð­urnar sem henni hafi verið gefnar séu að hún sé orðin of gömul. Skóla­meist­ari MK hafnar þessu og segir að engum nem­anda hafi verið vísað úr skóla sökum ald­urs. Aðrar ástæður liggi að baki.

Tvö skyndi­leg frá­föll í fjöl­skyld­unni urðu til þess að Krist­jana náði ekki að sinna nám­inu af fullum krafti. Hún segir skóla­yf­ir­völd ekki hafa tekið nægi­legt til­lit til erf­iðra aðstæðna sinna. „Ég trúði þessu ekki,“ segir Krist­jana um brott­vís­un­ina. „Er ég í alvöru orðin of gömul til að klára stúd­ent­inn? Er ég búin að missa af tæki­fær­inu mínu?“

„Ég ætti að verða eitthvað stórt“

Eftir að Krist­jana lauk grunn­skóla­námi skráði hún sig til náms við Mennta­skól­ann í Kópavogi og að eigin sögn kláraði hún fyrsta árið með ágætis árangri. Erfiðar heim­il­is­að­stæður gerðu það hins vegar að verkum að hún varð að flytja að heiman. Hún flosn­aði upp úr skóla og fór að vinna á veit­inga­stað í Reykja­vík. Krist­jana segir að mamma sín hafi aldrei verið ánægð með ákvörðun hennar um að hætta námi og hvatti hana ein­dregið til að byrja aftur. „Hún sagði að ég ætti að verða eitt­hvað stórt,“ segir Krist­jana.

„Hún sagði að ég ætti að verða eitt­hvað stórt“ 

Í sept­em­ber árið 2012 varð Krist­jana fyrir fyrsta stóra áfall­inu þegar móðir hennar veikt­ist skyndi­lega. „Þetta var á laug­ar­degi og ég var í vinn­unni. Þegar klukk­una vant­aði korter í tíu komu bróðir mömmu og pabbi hennar í vinn­una til mín og sögðu að mamma væri uppi á spít­ala,“ rifjar Krist­jana upp. Lítið var vitað á þessum tíma­punkti, annað en að móðir Krist­jönu væri alvar­lega veik á spít­ala. Fljót­lega eftir kom­una á Land­spít­al­ann var fjöl­skyldan hins vegar kölluð á fund með lækni sem til­kynnti þeim móðir Krist­jönu hefði senni­lega fengið heila­blóð­fall og enga heila­starf­semi væri að finna. 

Fann þegar hjartað hætti að slá

„Lækn­ir­inn sagði okkur að mamma væri á leið í aðgerð en hún væri í raun til að stað­festa end­an­lega að hún væri farin,“ segir Krist­jana. „Þegar ég kom að henni eftir aðgerð­ina var hún í önd­un­ar­vél og með sjö sentí­metra skurð á höfð­inu. Ég vissi strax að hún væri farin. Fólkið í kringum mig sagði mér að halda í von­ina og biðja fyrir henni, en ég vissi að hún væri dáin.“