Vorið 1989 brast á með enn einu skóla­verk­fall­inu á Íslandi. Sá ári var far­inn að verða næsta árviss, að skólar lok­uðu vikum og stundum mán­uðum saman. Í stað þess að hanga enn eina ferð­ina í fásinn­inu í efri byggðum borg­ar­innar og hring­snú­ast ein­vörð­ungu um sjálfa okkur þar til Fjöl­brauta­skól­inn í Breið­holti opn­aði á ný að verk­falli loknu ákváðum við tveir félagar að skella okkur það sinnið þess heldur til London og finna okkur eitt­hvað að gera í heims­borg­inni fjör­ugu. Eftir sum heldur vafasöm við­vik á borð við að dreifa fregn­miðum til veg­far­enda fyrir ljós­fælna fast­eigna­sölu og að skutl­ast á skell­inöðru heim til fólks með skyndi­bita, í borg þar sem við kunnum hvorki á götu­kerfið né akst­ur­sáttir, fengum við á end­anum vinnu við fram­reiðslu­störf á Pizza Hut við Oxford­stræti – einu göt­unni sem við kunnum að nefna þegar við sóttum um starfið.

Við undum okkur ágæt­lega í fjöl­þjóð­legum hópi ansi skraut­legs …