Löngun, þrár og klisjur í Tokyohöll

Snæbjörn Brynjars­son skrifar um nýj­ustu sýn­ingu Ragnars Kjart­ans­sonar í París.

Löngun, þrár og klisjur í Tokyohöll
Einlæg ást á feg­urð­inni Kvik­myndin eða vídjó-inn­setn­ingin World Light var að per­s­ónu­legu mati ljós­mynd­ara mögnuð. Einlæg ást róm­an­tískra lista­manna á feg­urð­inni blandað saman við gervi­legan leik­hús­heim mynd­ar­innar skapar skemmti­leg hug­renn­ing­ar­tengsl við íslenska kvik­mynda- og leik­hús­sögu. Frakkar höfðu eflaust mis­gaman af því að verk Halldórs Laxness væri flutt á ensku með þykkum íslenskum hreim, en eflaust munu flestir íslenskir áhorf­endur fíla húmor­inn.

Par­ís­ar­borg er upp­full af nýjum gall­er­í­sýn­ingum, lista­mönnum, safn­stjórum og söfn­urum enda er FIAC í gangi, ein af mikil­væg­ustu mynd­list­ar­ráð­stefnum í heimi. Í nútíma­lista­safn­inu Palais de Tokyo, sem stendur skammt frá minn­is­merk­inu um Díönu Prinsessu og Eif­fel­turn­inum í hjarta borg­ar­innar, opn­aði Ragnar Kjart­ans­son sína fyrstu sýn­ingu í borg­inni. Sýningin er risa­vaxin og að sögn lista­manns­ins snýst hún um klisjur. Í sam­tali við New York Times í til­efni sýn­ing­ar­innar sagð­ist hann vera 

Kjósa
0
Hvernig finnst þér þessi grein? Skráðu þig inn til að kjósa.

Athugasemdir

Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Heimildin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir.

Mest lesið

Mest lesið

Mest lesið í vikunni

Mest lesið í mánuðinum

Mest lesið í mánuðinum

Nýtt efni

Mest lesið undanfarið ár