Flóttinn frá Íslandi: Krumpaðar paprikur

Það er skrýtið að flytja til Sví­þjóðar. Hér gilda nefni­lega alls konar „reglur“. Og það er farið eftir þeim. Það þýðir ekk­ert að reyna að sveigja þær. Svíarnir skilja ekki einu sinni hvað ég er að fara þegar ég reyni að útskýra að mínar aðstæður séu und­an­þága frá regl­unni. Regl­urnar eru bara svona. Tölvan segir nei.

Þegar þetta venst er mjög gott að búa hérna. Ég eyddi fyrsta árinu í að læra sænsku enda ekki gott að vinna sem sál­fræð­ingur ótalandi. Ég fékk síðan vinnu sem „behand­lings assistent“, sem er svipað starf og félags­liði. Þar var ég strax kom­inn með tölu­vert hærri laun en ég hafði sem sál­fræð­ingur á Land­spít­al­anum. Eftir að hafa unnið þarna í þrjá mán­uði fékk ég svo vinnu sem sál­fræð­ingur og þá á mun hærri launum en ég fékk á Íslandi þó að starfið sé í raun það sama. 

Launin eru auð­vitað ekki það eina góða. Hér fáum við hjónin sam­an­lagt 18 mán­uði í fæð­ing­ar­or­lof. Þetta þýddi að þegar við fluttum fengum við strax 9 mán­uði í fæð­ing­ar­or­lof fyrir dóttur okkar þar sem við höfðum bara fengið 9 mán­uði fyrir hana á Íslandi. Nú eigum við tvö börn og heilan hell­ing af orlofi. Þetta orlof nota ég síðan til að hætta fyrr í vinn­unni og eyða eft­ir­mið­dög­unum með börn­unum. Þar að auki tek ég fæð­ing­ar­or­lof kringum jól, páska og á svo köll­uðum klemmu­dögum. Það er meira að segja þrýst­ingur frá leik­skól­anum að vera heima með börnin á þessum dögum og aldrei neitt mál að fá frí frá vinn­unni. Lögum sam­kvæmt má ég alltaf taka