Á dög­unum var Ingi­björg Krist­jáns­dóttir í heim­sókn á Kvía­bryggju þar sem hún var komin til að hitta eig­in­mann sinn, kaup­sýslu­mann­inn Ólaf Ólafsson, sem nýverið var dæmdur í fjög­urra og hálfs árs fang­elsi fyrir aðkomu sína að Al-Thani mál­inu. Svo óheppi­lega vildi til fyrir Ingi­björgu að á leið sinni úr fang­els­inu tap­aði hún veski sínu. Sú saga gengur meðal fanga á Kvía­bryggju að veskið hafi verið troð­fullt af seðlum. Samfangi Ólafs fann veskið.

Fann veskið á bílaplaninu

Í svari við fyr­ir­spurn Stund­ar­innar seg­ist Ingi­björg stað­festa þessa frá­sögn með ánægju. „Ég var í heim­sókn á Kvía­bryggju og þegar ég var að fara frá staðnum þá hef ég lík­lega misst veskið mitt á jörð­ina.  Ég átt­aði mig hins vegar ekki á því fyrr en að Ólafur hringir í mig morg­un­inn eftir, og segir mér að sam­fangi hans hafi komið til hans rétt í þessu og látið hann fá veskið. Hann hafði fundið það á bílaplan­inu þegar hann fór út í göngutúr um morg­un­inn. Og já ég var með pen­ing í vesk­inu og auð­vitað skil­ríki og kort, og allt skil­aði þetta sér,“ skrifar Ingi­björg.

„Mér finnst þetta ótrú­lega flott hjá drengnum og ég reyndi að þakka honum fyrir eins vel og ég gat og vona að það hafi skilað sér.“

Ótrúlega flott hjá fanganum

Að sögn Ingi­bjargar vildi heið­ar­legi fang­inn lítið sem ekk­ert í fund­ar­laun, Ólafur hafi spurt hann hvað hann vildi og svarið var: Kók. „Ég bað Ólaf að spyrja sam­fang­ann hvort ég gæti eitt­hvað gert fyrir hann, hvort það væri eitt­hvað sem honum van­hag­aði um og hann bað um kók­flösku, það var nú ekki meira sem pilt­ur­inn bað um í stað­inn fyrir þennan greiða. Mér finnst þetta ótrú­lega flott hjá drengnum og ég reyndi að þakka honum fyrir eins vel og ég gat og vona að það hafi skilað sér,“ skrifar Ingi­björg.

„Lífsins böl verður að hismi þegar maður stendur frammi fyrir þess­ari stór­brotnu nátt­úru.“

Kvíabryggja hefur áhrif á andann

Ingi­björg segir að þetta atvik hafi orðið til þess að hún sjái fang­elsið með öðrum augum en áður. Hún seg­ist hafa fengið jákvæða til­finn­ingu fyrir staðnum og nú finn­ist henni auð­veld­ara að fara í heim­sókn til eig­in­manns síns. „Ég má kannski nota tæki­færið að koma því á fram­færi að mér finnst þessi staður afskap­lega mann­legur. Þegar ég kem þarna í heim­sókn, þá er alltaf tekið vel á móti mér og ég held að menn séu ein­fald­lega að reyna að gera sér og öðrum dvöl­ina þarna eins þol­an­lega og hægt er. Það getur vel verið að menn hafi mis­fal­legar sögur að segja og lífið hefur leikið suma grátt, en í grunn­inn þá kemur mér það ekki við.  Það er hins vegar ein­stök nátt­úru­feg­urð á Kvía­bryggju og ég er sann­færð um að það hefur áhrif á and­ann á staðnum. Lífsins böl verður að hismi þegar maður stendur frammi fyrir þess­ari stór­brotnu nátt­úru,“ segir Ingi­björg.