Á dögunum var Ingibjörg Kristjánsdóttir í heimsókn á Kvíabryggju þar sem hún var komin til að hitta eiginmann sinn, kaupsýslumanninn Ólaf Ólafsson, sem nýverið var dæmdur í fjögurra og hálfs árs fangelsi fyrir aðkomu sína að Al-Thani málinu. Svo óheppilega vildi til fyrir Ingibjörgu að á leið sinni úr fangelsinu tapaði hún veski sínu. Sú saga gengur meðal fanga á Kvíabryggju að veskið hafi verið troðfullt af seðlum. Samfangi Ólafs fann veskið.

Fann veskið á bílaplaninu

Í svari við fyrirspurn Stundarinnar segist Ingibjörg staðfesta þessa frásögn með ánægju. „Ég var í heimsókn á Kvíabryggju og þegar ég var að fara frá staðnum þá hef ég líklega misst veskið mitt á jörðina.  Ég áttaði mig hins vegar ekki á því fyrr en að Ólafur hringir í mig morguninn eftir, og segir mér að samfangi hans hafi komið til hans rétt í þessu og látið hann fá veskið. Hann hafði fundið það á bílaplaninu þegar hann fór út í göngutúr um morguninn. Og já ég var með pening í veskinu og auðvitað skilríki og kort, og allt skilaði þetta sér,“ skrifar Ingibjörg.

„Mér finnst þetta ótrúlega flott hjá drengnum og ég reyndi að þakka honum fyrir eins vel og ég gat og vona að það hafi skilað sér.“

Ótrúlega flott hjá fanganum

Að sögn Ingibjargar vildi heiðarlegi fanginn lítið sem ekkert í fundarlaun, Ólafur hafi spurt hann hvað hann vildi og svarið var: Kók. „Ég bað Ólaf að spyrja samfangann hvort ég gæti eitthvað gert fyrir hann, hvort það væri eitthvað sem honum vanhagaði um og hann bað um kókflösku, það var nú ekki meira sem pilturinn bað um í staðinn fyrir þennan greiða. Mér finnst þetta ótrúlega flott hjá drengnum og ég reyndi að þakka honum fyrir eins vel og ég gat og vona að það hafi skilað sér,“ skrifar Ingibjörg.

„Lífsins böl verður að hismi þegar maður stendur frammi fyrir þessari stórbrotnu náttúru.“

Kvíabryggja hefur áhrif á andann

Ingibjörg segir að þetta atvik hafi orðið til þess að hún sjái fangelsið með öðrum augum en áður. Hún segist hafa fengið jákvæða tilfinningu fyrir staðnum og nú finnist henni auðveldara að fara í heimsókn til eiginmanns síns. „Ég má kannski nota tækifærið að koma því á framfæri að mér finnst þessi staður afskaplega mannlegur. Þegar ég kem þarna í heimsókn, þá er alltaf tekið vel á móti mér og ég held að menn séu einfaldlega að reyna að gera sér og öðrum dvölina þarna eins þolanlega og hægt er. Það getur vel verið að menn hafi misfallegar sögur að segja og lífið hefur leikið suma grátt, en í grunninn þá kemur mér það ekki við.  Það er hins vegar einstök náttúrufegurð á Kvíabryggju og ég er sannfærð um að það hefur áhrif á andann á staðnum. Lífsins böl verður að hismi þegar maður stendur frammi fyrir þessari stórbrotnu náttúru,“ segir Ingibjörg.