Vill að þeir sem sýna af sér „óæskilega hegðun“ verði tilkynntir til stjórnvalda svo hægt sé að „grípa til fyrirbyggjandi aðgerða“

Fram undan eru tímar þar sem grípa þarf til ýmissa aðgerða til að tryggja öryggi og frið, meðal ann­ars úrræða sem fólk gæti upp­lifað sem tak­mörkun á mann­rétt­indum sínum. Þetta er full­yrt í skýrslu Ólafar Nordal inn­an­rík­is­ráð­herra um mann­rétt­inda­mál sem dreift var á Alþingi í gær. Í skýrsl­unni er hvatt til þess „að ein­stak­lingar sem sýna af sér óæski­lega hegðun séu til­kynntir til stjórn­valda svo hægt sé að grípa til fyr­ir­byggj­andi aðgerða“. Ekki kemur fram hvort þarna sé verið að boða for­virkar rann­sókn­ar­heim­ildir, en haft hefur verið eftir Ólöfu Nordal í fjöl­miðlum að rétt sé að skoða mögu­leik­ann á heim­ildum til slíkra rann­sóknar­úr­ræða.

„Fram undan eru tímar þar sem ljóst er að grípa verður til ýmissa aðgerða á grund­velli alþjóða­samn­inga til að tryggja öryggi og frið. Hætt er við að litið verði á ýmsar af þeim aðgerðum sem tak­mörkun á mann­rétt­indum ein­stak­linga þrátt fyrir að slíkir samn­ingar séu almennt gerðir með þeim for­orðum að virða beri mann­rétt­indi að fullu,“ segir í kafla skýrsl­unnar sem fjallar um helstu áskor­anir sem Íslend­ingar standa frammi fyrir. „Má hér nefna sem dæmi upp­lýs­inga­öflun vegna örygg­is­mála ann­ars vegar og frið­helgi einka­lífs og vernd þess hins vegar. Mik­il­vægt er því að skapa traust um þær aðgerðir sem hugs­an­lega munu telj­ast nauð­syn­legar.“ 

Bent er á að umræða um örygg­is­mál sé nátengd mann­rétt­indum. „Í sinni ein­föld­ustu mynd má skil­greina öryggi ein­stak­lings­ins eða sam­fé­lags­ins út frá því hvort mann­rétt­indi séu virt bæði af stjórn­völdum og öðrum,“ segir í skýrsl­unni.

Vaxandi útlendingahatur sérstakt áhyggjuefni

Fram kemur að öfga­hyggja og vax­andi útlend­inga­hatur vegna komu hæl­is­leit­enda og flótta­manna til Evrópu sé sér­stakt áhyggju­efni.

Mynd: Pressphotos.biz

„Barátta gegn öfga­hyggju og hat­urs­glæpum er mik­il­vægur liður í því að tryggja mann­rétt­indi til fram­tíðar. Stjórn­völd þurfa að móta sér stefnu um for­varnir gegn öfga­hyggju. Aukið sam­starf félags­þjón­ustu og lög­reglu getur skipt sköpum í bar­átt­unni gegn öfga­hyggju. Einnig þarf að byggja upp traust á milli almenn­ings og stjórn­valda þannig að ein­stak­lingar sem sýna af sér óæski­lega hegðun séu til­kynntir til stjórn­valda svo hægt sé að grípa til fyr­ir­byggj­andi aðgerða. Viðbrögð stjórn­valda þurfa að vera með áherslu á for­varnir og að reynt sé að aðstoða við­kom­andi ein­stak­linga til að taka eðli­legan þátt í sam­fé­lag­inu. Má í þessu sam­bandi benda á að dönsk stjórn­völd hafa sett sér stefnu um ,,de-radicalisation“ sem byggir á hand­leiðslu fyrir ein­stak­linga sem aðhyll­ast öfga­hyggju. Sam­starfið byggir á náinni sam­vinnu skóla, félags­þjón­ustu og lög­reglu.“