Þessi grein birtist upphaflega í Stundinni fyrir meira en 8 árum.
Menning

Tónlistarhátíðin sem átti að vera brandari

Tón­list­ar­há­tíð­in Aldrei fór ég suð­ur verð­ur hald­in í fjór­tánda skipti á Ísa­firði um pásk­ana. Vest­firski dú­ett­inn Between Mountains er á með­al þeirra sem munu stíga á svið, en hljóm­sveit­in fór með sig­ur úr být­um á Mús­íktilraun­um 2017.

Tónlistarhátíðin sem átti að vera brandari
Between Mountains Hin fjórtán ára gamla Katla Vigdís Vernharðsdóttir frá Suðureyri og Ásrós Helga Guðmundsdóttir, sextán ára, frá Núpi í Dýrafirði stofnuðu hljómsveitina fyrir um mánuði síðan.
Heiða Vigdís Sigfúsdóttir
ritstjorn@heimildin.is

Ár hvert er tónlistarhátíðin Aldrei fór ég suður haldin hátíðlega á Ísafirði. Rokkstjóri hátíðarinnar, Kristján Freyr Halldórsson, segir fjölbreytt úrval í tónlistarstefnu og straumum vera sérstöðu hátíðarinnar þar sem hátíðargestir geta upplifað rokk, rapp og pönk á sama kvöldinu. Mikið er af ungum listamönnum og á ári hverju er sigurvegurum Músíktilrauna boðið að taka þátt. Í þetta sinn þurfa sigurvegararnir ekki að sækja langt því unglingsstúlkurnar í vestfirsku hljómsveitinni Between Mountains sigruðu keppnina í ár. Hljómsveitin er skipuð þeim Kötlu Vigdísi Vernharðsdóttur frá Suðureyri og Ásrósu Helgu Guðmundsdóttur frá Núpi í Dýrafirði.

Tónlistin rennur í blóðinu

Stúlkurnar í Between Montains æfa nú stíft fyrir Aldrei fór ég suður heima hjá hinni fjórtán ára gömlu Kötlu Vigdísi á Suðureyri. Stúlkurnar syngja báðar en Katla spilar á hljómborð og Ásrós, sem er sextán ára, spilar á xylófón. „Við erum mjög spenntar fyrir Aldrei fór ég suður,“ segir Ásrós í samtali við Stundina. …

Kjósa
0
Hvernig finnst þér þessi grein? Skráðu þig inn til að kjósa.
Efnisorð

Athugasemdir

Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Heimildin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir.

Mest lesið

Ólst upp við listamannslíf og laus við kassahugsun
3
Viðtal

Ólst upp við lista­manns­líf og laus við kassa­hugs­un

Þór­dís Hólm Fil­ips­dótt­ir er dótt­ir rit­höf­und­ar og mynd­list­ar­manns og í upp­eld­inu skiptu orð miklu máli. Skrif eru hluti af líf­inu, sem er eins og mynd­rænt ljóð, þar sem skipt­ast á skin og skúr­ir. Áhrif seinni heims­styrj­ald­ar­inn­ar mót­uðu fjöl­skyldu­sög­una, hún leit­aði ung út í heim og flutti seinna með ung­barn og ung­lings­dótt­ur til Afr­íku. Strax í æsku lærði hún að lifa ut­an ramm­ans og stund­ar nú heild­ræn­ar lækn­ing­ar.

Mest lesið

Mest lesið í vikunni

Maður getur ekki tekið neinu sem sjálfsögðum hlut
5
Viðtal

Mað­ur get­ur ekki tek­ið neinu sem sjálf­sögð­um hlut

Linda Þor­valds­dótt­ir er húsa­mál­ari sem mál­ar mál­verk og steypu­lista­verk í líki dauð­ans hafa vak­ið at­hygli á lóð­inni henn­ar. Und­ir niðri kraum­ar þung­lyndi sem hef­ur fylgt henni alla tíð. Sorg­ina þekk­ir hún, eft­ir að hafa misst syst­ur sína en í fyrra lést barns­fað­ir henn­ar þeg­ar hann féll of­an í sprungu í Grinda­vík. Eft­ir kuln­un hóf hún störf hjá Kirkju­görð­um Reykja­vík­ur.

Mest lesið í mánuðinum

„Ég var lifandi dauð“
3
Viðtal

„Ég var lif­andi dauð“

Lína Birgitta Sig­urð­ar­dótt­ir hlú­ir vel að heils­unni. Hún er 34 ára í dag og seg­ist ætla að vera í sínu besta formi fer­tug, and­lega og lík­am­lega. Á sinni ævi hef­ur hún þurft að tak­ast á við marg­vís­leg áföll, en fað­ir henn­ar sat í fang­elsi og hún glímdi með­al ann­ars við ofsa­hræðslu, þrá­hyggju og bú­lemíu. Fyrsta fyr­ir­tæk­ið fór í gjald­þrot en nú horf­ir hún björt­um aug­um fram á veg­inn og stefn­ir á er­lend­an mark­að.

Mest lesið í mánuðinum

Nýtt efni

Mest lesið undanfarið ár