„Stundum fannst mér eins og það væri að kvikna í mag­anum á mér og lömun færð­ist yfir lík­amann,“ segir Ásta Þórdís Skjald­dal Guð­jóns­dóttir um fátækt­ina sem hún þekkir svo vel. Ásta er dóttir ein­stæðrar, hreyfi­haml­aðrar móður og var sjálf ein­stæð móðir með veikt barn þegar hún varð veik.

Hún er öryrki og er á örorku­líf­eyri og segir að þar sem hún sé gift sé hún á betri stað í líf­inu en ella. „Hug­ar­farið skiptir líka miklu máli – að við­kom­andi vinni jákvætt og lausn­a­miðað og ég held að vald­efl­ing sé stærsta lausnin í þessu máli.“

Ásta vill segja sögu sína en hún hefði ekki treyst sér til þess þegar hún var í fátækt­ar­gildrunni á sínum tíma. Hún segir að skömmin sem fylgi fátækt sé mikil.

Sonurinn vakti athygli í móðurkviði

„Ég fædd­ist og ólst upp á Vest­fjörðum og flutti til Reykja­víkur þegar ég var 17 ára. …