„Fjöl­skyldan var á leið út úr versl­un­inni þegar kona veitt­ist að þeim, fyrst með ókvæð­is­orðum en svo bætti hún í og hrækti á þau og gerði til­raunir til að rífa í hijab kvenn­anna, sem er þekkt aðferð hat­urs­glæpa­manna til að nið­ur­lægja múslima.“

Þannig lýsir Þórunn Ólafs­dóttir, sem hefur starfað með flótta­fólki á Íslandi og í Grikk­landi, atvikum sem áttu sér stað við versl­un­ar­kjarna í Breið­holti í gær. 

Miðlæg rann­sókn­ar­deild lög­regl­unnar á höf­uð­borg­ar­svæð­inu hefur nú til skoð­unar hvort fram­inn hafi verið hat­urs­glæpur þegar ráð­ist var á þrjá inn­flytj­endur. Maður Þórunnar, Kinan Kadoni, er af sýr­lenskum upp­runa og leit­uðu þolend­urnir til hans eftir að hafa orðið fyrir árásinni.

Þórunn tjáir sig um málið á Facebook og segir frá því að fólkið hafi í fyrstu sjálft óskað aðstoðar lög­reglu án árang­urs. Lögregla hafi ekki mætt á svæðið fyrr en eftir að hún hringdi. 

„Mér er enn algjör­lega fyr­ir­munað að skilja hvers vegna lög­reglan sá ekki ástæðu til að skipta sér af á meðan árásin stóð yfir. Ég var vissu­lega ekki á staðnum sjálf og því ekki með full­komna yfir­sýn yfir tíma­lín­una, en taldi lög­reglan í alvöru ekki mik­il­vægt að tryggja öryggi fjöl­skyld­unnar við þessar aðstæður?“ skrifar Þórunn. „Þótti ekki ástæða til að kanna málið og gera til­raun til að hafa uppi á árás­armann­eskj­unni? Voru engin vitni á vett­vangi sem talið var mik­il­vægt að ná tali af? Hvað með sönn­un­ar­gögn eins og upp­tökur úr örygg­is­mynda­vélum versl­un­ar­innar?“

Þórunn bendir á að atburð­ur­inn hafi átt sér stað um hábjartan dag í landi sem kennir sig við öryggi og frið­sæld. „Ofbeldið sem árás­armann­eskjan ákvað að beita er af grafal­var­legum toga og á hennar eigin ábyrgð, en því miður ekki hægt að líta á það sem ein­angrað til­vik. Sam­hengið er miklu, miklu stærra. Hat­urs­orð­ræðu, ras­isma og íslamó­fó­bíu hefur vaxið fiskur um hrygg í sam­fé­lag­inu okkar und­an­farin miss­eri. Sú ógn­væn­lega þróun á sér margar skýr­ingar og fjöl­margir sem bera þar mikla ábyrgð - stjórn­mála­fólk, fjöl­miðlar og fólkið sem veitir þessum hug­myndum braut­ar­gengi og fjöld­inn sem lætur þær óáreittar. Hvernig sam­fé­lag viljum við eig­in­lega vera?“