Þessi grein birtist upphaflega í Stundinni fyrir meira en 6 árum.

Útkall: Í Djúpinu eftir Óttar Sveinsson

Birg­ir Ol­geirs­son varð djúpt snort­inn þeg­ar hann las frá­sögn Ótt­ars Sveins­son­ar af sjó­mönn­um sem börð­ust fyr­ir lífi sínu í Ísa­fjarð­ar­djúpi á sjö­unda ára­tug síð­ustu ald­ar.

Útkall: Í Djúpinu eftir Óttar Sveinsson

Í þessari bók Óttars er að finna frásagnir sjómanna sem börðust fyrir lífi sínu í Ísafjarðardjúpi í febrúar árið 1968. Þungamiðja frásagnarinnar er reynsla breska stýrimannsins Harry Eddom sem fannst á lífi við bóndabæ í Seyðisfirði 36 tímum eftir að breski togarinn Ross Cleveland sökk. Eddom lét sig hverfa úr sviðsljósi fjölmiðla skömmu eftir slysið en rúmum 30 árum síðar hafði Óttar uppi á honum og veitti Íslendingum og íbúum við Humberfljót í Englandi áður óþekkta frásögn af þessum sögulega harmleik. Þetta er bók sem áhugafólk um íslenska sögu ætti ekki að láta framhjá sér fara.

Kjósa
0
Hvernig finnst þér þessi grein? Skráðu þig inn til að kjósa.

Athugasemdir

Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Heimildin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir.
Tengdar greinar

Bókin

Bókin

BÓK­IN: Stein­unn Harð­ar­dótt­ir

Skál­dævi­saga Michelang­e­los  „The agony and the ecta­sy“ eft­ir Irv­ing Stones heill­aði mig mjög. Michelang­elo var fædd­ur í Settignano rétt ut­an við Flórens. Ég fylgdi hon­um í hug­an­um ganga til borg­ar­inn­ar til að nema högg­myndal­ist móti vilja föð­ur síns. Í kjöl­far­ið skipu­lagði ég göngu­ferð í og um­hverf­is Flórens þar sem geng­ið var Í fót­spor Michelang­e­los.                                                                                               Þessi bók gef­ur ein­stak­lega lif­andi mynd...

Mest lesið

Mest lesið

Mest lesið í vikunni

Maður getur ekki tekið neinu sem sjálfsögðum hlut
4
Viðtal

Mað­ur get­ur ekki tek­ið neinu sem sjálf­sögð­um hlut

Linda Þor­valds­dótt­ir er húsa­mál­ari sem mál­ar mál­verk og steypu­lista­verk í líki dauð­ans hafa vak­ið at­hygli á lóð­inni henn­ar. Und­ir niðri kraum­ar þung­lyndi sem hef­ur fylgt henni alla tíð. Sorg­ina þekk­ir hún, eft­ir að hafa misst syst­ur sína en í fyrra lést barns­fað­ir henn­ar þeg­ar hann féll of­an í sprungu í Grinda­vík. Eft­ir kuln­un hóf hún störf hjá Kirkju­görð­um Reykja­vík­ur.

Mest lesið í mánuðinum

„Ég var lifandi dauð“
4
Viðtal

„Ég var lif­andi dauð“

Lína Birgitta Sig­urð­ar­dótt­ir hlú­ir vel að heils­unni. Hún er 34 ára í dag og seg­ist ætla að vera í sínu besta formi fer­tug, and­lega og lík­am­lega. Á sinni ævi hef­ur hún þurft að tak­ast á við marg­vís­leg áföll, en fað­ir henn­ar sat í fang­elsi og hún glímdi með­al ann­ars við ofsa­hræðslu, þrá­hyggju og bú­lemíu. Fyrsta fyr­ir­tæk­ið fór í gjald­þrot en nú horf­ir hún björt­um aug­um fram á veg­inn og stefn­ir á er­lend­an mark­að.

Mest lesið í mánuðinum

Nýtt efni

Mest lesið undanfarið ár