Ég er hálfur Mexíkói og hálfur Íslendingur. Fyrsta árið af ævi minni bjó ég á Íslandi með báðum foreldrum mínum. Svo skildu þau og við mamma fluttum til Mexíkó. Nær allt líf mitt hef ég búið í einni fallegustu borginni þar, San Miguel de Allende. Það er yndisleg borg, en sextán ára sonur minn er samkynhneigður og það getur verið erfitt í Mexíkó. Þess vegna fluttum við fjölskyldan hingað fyrir um ári síðan, svo að sonur okkar gæti öðlast betra líf.

Ég hef komið hingað í heimsókn nokkrum sinnum en það er auðvitað allt öðruvísi að vera ferðamaður heldur en að búa hérna og koma undir sig fótunum. Börnin mín lentu bæði í einelti í skólanum. Strákarnir stríddu honum fyrir að vera hommi, sem kom okkur á óvart, því pabbi hafði sagt mér að hvergi í heiminum væri betra að vera samkynhneigður en einmitt hér. Dóttir mín var lögð í gróft einelti. Það var sárt, því hún var svo jákvæð og hlakkaði svo til að flytja hingað. Við þurftum að láta þau bæði skipta um skóla.

En nú er þetta allt á uppleið. Strákurinn minn er kominn í menntaskóla, er búinn að eignast kærasta og þeir eru glaðir saman. Smám saman er sjálfstraust dóttur minnar að byggjast upp aftur. Hún er samt hrædd við að reyna að eignast vini. Hún óttast stöðugt að verða særð og að segja eitthvað vitlaust.

Þrátt fyrir allt elskum við að búa hérna. Það allra besta er að geta verið nálægt ömmu minni. Hún er orðin 93 ára og ég bjóst ekki við að hitta hana nokkurn tímann aftur. Nú er ég nálægt henni og bý í fyrsta sinn í sömu borg og systir mín og bræður. Að vera svona nálægt fólkinu mínu er það besta við að búa hér á Íslandi.