Sjálf­boða­ferða­mennska (e. voluntourism) hefur færst gríð­ar­lega í auk­ana und­an­farin ár, en aðdrátt­ar­aflið liggur í því að kynn­ast fram­andi slóðum, menn­ingu þess og fólki, en um leið leggja sitt af mörkum til að hjálpa þeim sem minna mega sín. Þó það virð­ist jákvætt að fara til þró­un­ar­lands og gefa vinnu sína í nokkrar vikur eða mán­uði í þágu bág­staddra hafa gagrýn­is­raddir á þessa gerð ferða­mennsku auk­ist sam­hliða auknum vin­sældum.

Hvað er sjálfboðaferðamaður?

Margir vilja aðskilja hug­tökin „sjálf­boða­liði” og „sjálf­boða­ferða­maður“, þar sem sá fyrr­nefndi fari með sér­fræði­þekk­ingu sína til svæða þar sem hennar er þörf og dvelji þar jafn­vel árum saman. Sjálf­boða­ferða­maður sé hins vegar fyrst og fremst ferða­maður sem verji yfir­leitt örfáum vikum í sjálf­boða­liða­starfi, sem gjarnan er aðeins lít­ill partur af lengra ferða­lagi. Mögu­leik­arnir á sjálf­boða­starfi eru óend­an­legir – það virð­ast engin tak­mörk vera fyrir spenn­andi tæki­færum þar sem hjálpar manns er þörf, hvort sem það er á mun­að­ar­leys­ingja­hæli á Indlandi, leik­skóla í Brasilíu, skóla í Kenía, apa­bú­garði í Taílandi og þar fram eftir göt­unum. Vest­ur­landa­búar eru í yfir­gnæf­andi meiri­hluta þeirra sem ger­ast sjálf­boða­ferða­menn og hefur það vakið