Það var um 1980 og í Kanada lá rúm­lega níræður maður fyrir dauð­anum. Stund hans var komin, fjöl­skyldan safn­að­ist til hans, hann átti börn og barna­börn og barna­barna­börn, hann hafði lifað rólega ævi og átaka­litla, nú var komið að kveðju­stund­inni og vit­und hans var farin að minnka. En fjöl­skyld­unni til mik­illar skelf­ingar varð sú kveðju­stund hvorki frið­sæl né fögur. Gamli mað­ur­inn varð allt í einu skelf­ingu lost­inn, hann bylt­ist um og hróp­aði, það mátti að lokum heita að hann væri viti sínu fjær. Það var fátt hægt að skilja af þeim orðum sem hann vein­aði á bana­sæng­inni, en ætt­in­gj­arnir skildu þó að hann var sífellt að rifja upp í huga sér eitt­hvað hræði­legt, eitt­hvað alveg ógn­ar­legt sem hafði gerst. Og fólkið stóð ráð­villt yfir rúmi gamla manns­ins, það var reynt að róa hann en ekk­ert gekk og hann dó að lokum kjökrandi úr hræðslu.

Það var aðeins einn úr …