Höf­uð­kúpan mín brotn­aði á föstu­dag­inn var. Nei, ég meina ekki: Ég höf­uð­kúpu­brotn­aði á föstu­dag­inn var, heldur að plast­höf­uð­kúpa – spari­baukur – sem ég á brotn­aði á föstu­dag­inn var. Ég fékk gesti í heim­sókn og einn þeirra bað um að fá að skoða kúp­una. Ég hélt það nú. Gest­ur­inn missti kúp­una í gólfið svo hún brotn­aði. Það var ekk­ert stór­mál. Síðar um kvöldið fórum við öll á dans­leik og skemmtum okkur vel. En ég við­ur­kenni samt alveg að ég sakna kúp­unnar. Mamma mín gaf mér hana fyrir nokkrum árum. Þá hafði ég um margra ára bil haldið upp á ösku­bakka sem er útskorin höf­uð­kúpa. For­ljótur alveg hreint, en ég fékk hann ein­hvern tím­ann að gjöf og mér þótti vænt um hann. Hvað um það, mömmu fannst ösku­bakk­inn svo ljótur að hún gaf mér spari­b­auk­inn. Og smám saman fór mér að þykja eins vænt um spari­bauks­kúp­una og mér þótti áður um ösku­bakka­kúp­una. Virki­lega vænt. Svo þegar ég vakn­aði ofur­lítið þurr í munn­inum á laug­ar­dags­morgun og brotið rifj­að­ist upp fyrir mér varð ég dálítið dapur yfir því. Helvítis kúpan var brotin. Og hún var þannig brotin að ef hún væri kúpa raun­veru­legrar mann­eskju mætti gera ráð fyrir því að heili téðrar mann­eskju hefði splundr­ast. Að téð mann­eskja hefði lát­ist. Og á aldeilis hrylli­legan hátt. Alla daga, enda­laust deyr fólk á hrylli­legan hátt. Kannski dey ég einn dag­inn á hrylli­legan hátt. En um sinn virð­ist ég hólp­inn, þótt höf­uð­kúpan mín hafi brotnað. Það er ókei, svo fremi sem ég höf­uð­kúpu­brotna ekki, eða dey á ein­hvern annan hrylli­legan – og jafn­vel hrylli­legri hátt. Rifna til dæmis í tvennt við það að fá loft­stein í gegnum mig miðjan eða smit­ast af ást­sýki með óhjá­kvæmi­legu bráða­drepi í hjarta. Eða verð étinn af gæsum. Það skiptir ekki máli nákvæm­lega hvernig. Hlutir eru bara hlutir, drasl bara drasl. Höf­uð­kúpur bara spari­baukar. Verum góð hvert við annað.