Jæja. Að vinna sitt mesta lík­am­lega afrek 57 ára, 30 kílóum of þungur, eftir átta hjarta­þræð­ingar, búinn að fara í lið­þófa­að­gerðir á báðum hnjánum og nán­ast alveg æfinga­laus, það var ekki endi­lega það sem ég átti von á að mér tæk­ist.

Hjólaði rétta 100 kíló­metra, sleitu­laust (tvö 7 mín­útna hlé á kaffi­húsum), helm­ing leið­ar­innar í furðu köldum mót­vindi, tvo þriðju leið­ar­innar í ausandi rign­ingu og öngri regnkápu.

Og ekki láta neinn ljúga því að ykkur að það séu engar brekkur á leið­inni frá Kaup­manna­höfn norður á Hels­ingja­eyri. Þær eru bara ansi margar, og alveg jafn margar á leið­inni til baka.

Stundum má maður lík­lega leyfa sér að vera ánægður með sjálfan sig. Helvíti var þetta gott hjá mér!