Af hverju eru svona fáir með hjálma? Dagbók frá Kaupmannahöfn VI.

Það er ein­stak­lega gaman að hjóla um Kaup­manna­höfn. Það er eitt­hvað veru­lega sið­menntað við hvað Danir treysta mikið á hjólin sín.

Ein ábend­ing til Íslend­inga sem fara að hjóla hér um götur: Passið ykkur á hjóla­stíg­unum að hjóla á jöfnum hraða og halda sem beina­stri stefnu.

Ekki góna of mikið í kringum sig, því þá fer maður ósjálfrátt að sveigja svo­lítið til og frá á hjóla­braut­inni.

Það er allt í lagi í Reykja­vík þar sem fáir eru úti að hjóla.

En í Kaup­manna­höfn er alltaf ein­hver rétt á eftir manni á hjóla­braut­inni eða um það bil að smjúga fram úr.

Með því að sveigja jafn­vel bara svo­lítið til á braut­inni, þá veldur maður hættu.

Það hafa nokkrir hreytt í mig ónotum nú þegar þar sem ég er á ferð á app­el­sínugula hjól­inu, en ég er að læra!

En einu furða ég mig á.

Hér hjóla tug­þús­undir um á hverjum degi og ég efast um að meira en svona 3-5 pró­sent séu með hjálma.

Maður skyldi ætla að í háþró­uðu hjóla­sam­fé­lagi væru allir löngu komnir með hjálma ef þeir væru jafn gagn­legir og okkur er sagt.

Er kannski ekk­ert gagn í þeim? Af hverju nota svo fáir Dana hjálm?