Tolli, Þorlákur Morthens, seg­ist vera kom­inn með brott­far­ar­spjaldið sam­kvæmt lög­mál­inu, en hann er 71 árs. „Ef heilsan leyfir þá er auð­vitað hel­víti gott að geta slagað upp í 85 ára eða nírætt. Ef maður er með góða heilsu þá getur það verið gaman.“

Hann segir að ellin legg­ist vel í sig. „Mér finnst ég hafa verið að mæta þessu á réttan hátt; það er að segja að ég sem sagt passa upp á matar­æðið með ein­staka syk­ur­frá­vikum og stundum miklum. Og fyrir tveimur árum fékk ég mér einka­þjálf­ara og fór að reyna að byggja upp vöðvamassa, svo í tvö ár er ég búinn að vera dug­legur að mæta í rækt­ina. Svo er hitt; ég hef fengið að vera edrú í 30 ár.“

Hann þakkar fyrir það. „Það eru auð­vitað rosa­leg for­rétt­indi og á þeim tíma hef ég fengið að end­ur­fæð­ast oftar en einu sinni má segja. Meg­in­stefið í til­veru minni síð­ustu tíu ár er að kom­ast að því hver ég er, en það kemur til af því að eftir því sem hefur liðið á minn bata og edrú­mennsku þá er ég að átta mig á því að ég er með frekar óljósar hug­myndir um það hver ég er. Sér­stak­lega síð­ustu fjögur ár hafa verið mjög töff tími. Síðasta ár er búið að vera í mínu innra lands­lagi það erf­ið­asta frá því að ég varð edrú, en um leið það gjöf­ulasta. Síðasta ár var það erf­ið­asta vegna þess að ég fór í mjög djúpa vinnu. Án þess að fara lengra með það þá fór ég í mjög óhefð­bundna vinnu með sjálfan mig sem leiddi mig í dýpstu kima hug­ans og langt út fyrir það. Þetta kall­ast parta­vinna.“

Lista­mað­ur­inn er almennt mjög and­lega þenkj­andi. Hann talar meðal ann­ars um Búdda og mætir reglu­lega í svo­kallað svett og hug­leiðir. Hann talar um núvit­und­ar­hug­leiðslu. „Svita­hofið er alveg svaka­lega öfl­ugt medesín í að opna og losa það sem vill fara út. Eitthvað sem við­kom­andi vill losna við til að búa til pláss fyrir eitt­hvað nýtt, til að koma sjálfum sér á óvart. Af því að kraft­ur­inn í svita­hof­inu er það mik­ill að hann slær út rök­hugsun og opnar fyrir til­finn­ing­a­reynslu.“

Tolli hef­ur marga fjör­una sop­ið í lífs­ins ólgu­sjó. Æsku­ár­in höfðu sín áhrif en þá byrj­aði hann að teikna og var ljóst að dreng­ur­inn væri gædd­ur hæfi­leik­um. Óregla og veik­indi lit­uðu fjöl­skyldu­líf­ið og á ung­lings­ár­un­um sá hann um sig sjálf­ur. Um ára­bil var hann sjó­mað­ur, verka­mað­ur og skóg­ar­höggs­mað­ur. Eft­ir mynd­list­ar­nám hef­ur hann lif­að af mynd­list­inni. Nú er Tolli far­inn að mála í ljós­ari tón­um. Hann gaf nýra, greind­ist síð­an með krabba­mein og sigr­aði.

Hér má lesa for­síðu­vi­tal Heim­ild­ar­innar við Tolla í heild sinni: