Ég er með ADHD og ein­hverfu og ég er trans. Ég valdi nafnið mitt af því að ég kann vel við nafnið Veronika. Gælu­nafnið mitt er Ronja, þegar ég var lítil las mamma Ronju ræn­ingja­dóttur fyrir mig og mér fannst það fyndið og skemmti­legt, þar sem mamma mín heitir Rán, að heita Ronja Rán­ar­dóttir.  

Ég ólst upp í Banda­ríkj­unum, Washington-ríki, en flutti til Íslands af per­sónu­legum ástæðum, mig hefur langað til að búa á Íslandi frá því ég var krakki. Mamma mín er íslensk og ég kom hingað í heim­sóknir. Mér hefur alltaf fund­ist skýin á Íslandi svo fal­leg. 

Ég er búin að búa á Íslandi í aðeins meira en ár. Ég er bara að vinna hérna á N1, ég geri ekki mikið annað, ég er ekki í skóla núna en mig langar að læra teikni­mynda­gerð og tölv­un­ar­fræði en ég þarf að læra meiri íslensku áður en ég get farið í háskól­ann. Í frí­tím­anum mínum finnst mér gaman að teikna og vera í tölvu­leikjum. Ég horfði líka á nokkra sjón­varps­þætti og pæli mikið í plott­inu og per­són­unum, stundum skrifa ég eigin sögur. 

Ég kom út sem trans þegar ég var 17 ára, ég hafði ekki mikla mögu­leika á að hugsa um það þegar ég var barn. Ég hef áhyggjur af öryggi vina minna í Banda­ríkj­unum eins og staðan er í dag. Flest þeirra eru hinsegin eins og ég. Washington virkar eins og ríki í felum þessa stund­ina en það virð­ist ekki vera öruggt utan þess þessa stund­ina. Ég hef áhyggjur af því að for­eldrar mínir eru ekki eins áhyggju­full og þau ættu að vera. Það fer aðeins eftir því hvernig allt þró­ast í heim­inum hvernig ég sé fram­tíð­ina fyrir mér. Ég held að ég verði áfram á Íslandi þar til annað kemur í ljós.“