Oft er talað um lestur barna eins og í lestr­inum felist refs­ing. Börn mót­mæla for­eldrum sem skipa þeim að fara fyrr í hátt­inn til að lesa fyrir svefn­inn. Í mörgum til­fellum finnst þeim meira spenn­andi að vaka lengur til að horfa á sjón­varpið eða leika með vinum sínum og vilja allra síst vera send upp í rúm. Ef hugur barns­ins tengir lestur beint við hátta­tíma er hætt við að það líti lestur hvass­ari augum. Æski­legra væri að börn gætu nálg­ast lestur með því hug­ar­fari að vilja heyra sögur og fræð­ast í gegnum bækur.

Í dag má finna enda­laust af könn­unum sem sýna fram á að lesskiln­ingur barna fari síversn­andi með árunum og þótt slík umfjöllun sé mik­il­væg getur hún líka verið yfir­þyrm­andi. Frá sjón­ar­horni barna snýst tíð­ar­and­inn í sam­fé­lag­inu oft um að það sé til skammar hvað börn og ung­lingar lesi sára­lítið og stundum er eins og lestri sé beitt …