Opnum þessar dyr. Á bak við þær komum við inn í ann­ars konar vídd. Þið eruð að ganga inn í heim sem lík­ist hvorki draumum ykkar né hug­myndum. Þið eruð að koma inn í skugga­vídd­ina.“

Skáldsagan Skugga­víddin eftir Nonu Fernández gerir að við­fangs­efni sínu árin 1973–1990 þegar her­stjórn réði ríkjum í heima­landi höf­undar, Chile. Sagan er byggð á raun­veru­legum atburðum en frá­sögnin sjálf er næstum draum­kennd og notar ímynd­un­ar­afl og mynd­lík­ingar óspart til að mála upp mynd af þessum tíma í sögu lands­ins.

Saga bók­ar­innar ljóstr­ast að miklu leyti upp fyrir les­and­anum í gegnum linsu upp­rifj­unar eða ímynd­unar sögu­manns­ins. Oft liggur á milli hluta hvað sé ímyndun þess sem fyllir í eyð­urnar sem liggja á milli gall­harðra stað­reynda. Þetta mótar flæði sög­unnar tals­vert en sögu­mað­ur­inn truflar fram­vindu hennar ítrekað til að við­ur­kenna að hún sé í raun að búa til eða giska á hitt og þetta.

Sögu­mað­ur­inn talar út frá …