Ég er að bíða eftir vin­konu minni, ætla að fara með hana í mat á Búlluna. Hún er barna­barn þeirra sem eiga þetta hús hérna á Báru­göt­unni. Hún heitir Askja, hún verður 17 ára í jan­úar. Ég sinni henni dálítið mikið. Ég er búinn að leggja dálítið mikla vinnu í þessa stelpu, hún er hel­víti klár og góð sko, spilar í lúðra­sveit, kennir yngri krökkum á klar­ínett og fim­leika og er voða­lega aktíf í MH. Ég á engin barna­börn en ég er búin að passa hana síðan hún var tveggja daga gömul. Á ég mikið í henni? Já og nei, kannski. Ég ætla að nota tæki­færið og umgang­ast hana sem mest núna af því að það fer að líða að því að hún hefur minna sam­neyti, það bara fylgir ung­ling­unum. Ég ætla að njóta þess á meðan það varir.

Ég er búinn að vera hepp­inn, ég hef ferð­ast heil­mikið, bæði inn­an­lands og utan. Búinn að sjá mjög mikið af Íslandi en ég er eig­in­lega hættur að ferð­ast núna, ég er orð­inn slæmur í hægra hnénu, ég labba ekki eins og ég gerði. Ég myndi segja að mitt líf hafi verið ósköp venju­legt, ég vildi hafa það svo­leiðis. Mér líður eig­in­lega best í skugg­anum. Þar er meiri friður. Ég byrj­aði að fara á vest­ur­strand­irnar '72, þá var eng­inn þarna, þá gastu labbað í tvær, þrjár vikur og rakst ekki á neitt nema refi. Síðast þegar ég fór þarna var þetta hálf­part­inn eins og að fara Lauga­veg­inn, allt of mikið af fólki. Sama með Lónsör­æfi, ég hef ferð­ast mikið þar.

Ég myndi vilja fá að sofa í stóra píramíd­anum í Egypta­landi, en það þykir mér frekar mjög svo ólík­legt. Það er læst á næt­urnar og það eru verðir þar, þú þarft örugg­lega að múta þeim með þó nokkuð miklum pen­ing til þess að það myndi ske. En já, ég myndi þrælfíla það, held ég.“