Ég heiti Martyna Daniel og ég er á leið­inni í vinn­una á Borg­ar­bóka­safn­inu í Grófinni. Ég vinn þar sem sér­fræð­ingur í fjöl­menn­inga­málum og er að skipu­leggja við­burði á mörgum tungu­málum og virkja þátt­töku mis­mun­andi not­enda bóka­safns­ins frá mis­mu­andi menn­ing­ar­heimum og fá fólk til að hitt­ast fyrir utan þeirra eigin tungu­mála­búbblu.

Ég tala ensku, frönsku og pólsku, ég tala líka spænsku. Mamma mín er frá Póllandi og pabbi frá Suður-Ameríku og ég fædd­ist í Sviss. Það dýr­mætasta sem ég hef lært af starf­inu er að gera til­raunir með mis­mun­andi gerðir af lýð­ræð­is­legum umræðum. Því hóp­ur­inn sem ég er að sinna er jað­ar­settur hópur sem er vanur hörku í sinn garð í umræðum. Við erum að gera til­raun núna þar sem við bjóðum fólki í umræðu og laut­ar­ferð inni á safn­inu. Fólk fer úr skónum, sest á gólfið og deilir mat og talar saman.  

Ég held að stærsti lær­dómur lífs míns hingað til sé að gleyma því ekki að þrátt fyrir að vinnan sé áhuga­verð og heill­andi má hún ekki taka yfir alla hluta lífs þíns. Ég var einu sinni í aðstæðum þar sem ég vann allt of mikið fyrir fyr­ir­tæki sem kunni ekki að meta mig og fram­lag mitt. Ég drap mig næstum á þess­ari vinnu, ég missti mig og fór í massa kulnun. En síðan kann ég að meta hvert ein­asta augna­blik með vinum mínum, í göngut­úrum. Ég er þakk­lát fyrir að hafa fengið að læra þetta svona snemma í lífi mínu en þetta gerð­ist þegar ég var þrí­tug.