Árið 2019 kom ég til Íslands frá Venes­ú­ela, fimmtán ára, með mömmu minni og stjúppabba mínum, og það var mjög erfitt að ákveða að koma hingað. Við þurftum að fara frá land­inu okkar og það var leið­in­legt því þar búa fjöl­skylda og vinir – og margt fólk sem við þekkjum aftur í tím­ann. Svo svara þau þar mjög illa.

Hér byrj­uðum við aftur á núlli sem var pínu erfitt. Sér­stak­lega fyrir mig því ég var nýkom­inn í skól­ann. Eftir næstum því þrjá mán­uði byrj­aði ég að kynn­ast fólki. Og tala meiri íslensku. Fjöl­skyldan byrj­aði líka að opn­ast félags­lega. Eftir næstum því ár hafði allt breyst rosa­lega mikið. Við vorum búin að fá ný störf. Og ég fór í Tækni­skól­ann árið 2021, á tölvu­braut. Þar var mjög gaman.

Ég tal­aði við skóla­stjór­ann, hún var svo góð við mig og gaf mér ráð hvernig ég gæti orðið betri í skól­anum og opnað fyrir fólkið. Eftir það eign­að­ist ég marga vini. Ég fór líka út, eitt­hvað sem var ekki hægt að gera í land­inu mínu.

Ég bjó hjá afa og ömmu minni þegar mamma var ólétt og pabbi var far­inn. Þau pössuðu mig þegar mamma var í háskóla. Eftir nokkur ár þar fluttum við til borg­ar­innar Anzoategui. Þar var í lagi fyrstu tvö árin, en svo breytt­ist það. Þvi það var ekk­ert net, engin ljós, ekk­ert vatn. Svo stundum fórum við á annað svæði að sækja vatn.

Allt breytt­ist við að koma til Íslands. Sér­stak­lega per­sónu­leiki minn. Nú er ég búinn að kynn­ast öðru­vísi menn­ingu. Líka mörgum fyr­ir­tækjum sem eru ekki í Ven­se­ú­ela. Mér finnst við vera mjög heppin því ekki allir hafa aðgang að svo fjöl­breyttu úrvali af fyr­ir­tækjum.