Ég heiti Gísli Kr. Björnsson og við erum fyrir utan hús Grósku í Vatnsmýrinni þar sem ég starfa sem lögmaður fyrir fasteignasölu. Mér finnst það mjög gaman, já. Það skemmtilegasta við lögmennsku er að við erum eiginlega aldrei að vinna í sömu verkefnum tvisvar. Þótt mál geti verið keimlík þá reynir alltaf á eitthvað nýtt hverju sinni. 

Þegar ég var tíu ára tók ég ákvörðun um að verða lögmaður. Hvað olli því? Það var maður sem hjálpaði mér í erfiðum aðstæðum, það var pabbi besta vinar míns og hann var lögmaður og ég ákvað að verða bara alveg eins og hann. Það sem gerðist er partur af lengri sögu en þetta var mjög áhrifaríkt augnablik fyrir mig og mótaði mig mjög mikið. Það styrkti mig í þeirri trú að það hefur enginn maður rétt á að beita annan mann ofbeldi. 

Ég hætti í menntaskóla ungur, svo fór ég aftur í nám seinna og í Iðnskólann í millitíðinni. Ég var svo orðin 34 ára gamall þegar ég fór í lögfræði. Það var erfitt og ég mæli ekki með því. Ég mæli með því að ungmenni klári menntaskólann og fari þá leið sem þau ætla að fara. Ef þau eru ekki viss um hvaða leið það er, er betra að læra eitthvað en ekkert. Lífið er líka bara heljarinnar lærdómur, innan og utan skóla, skóli er ekki það sem skiptir öllu máli. Konan mín var ólétt að okkar fyrsta barni þegar ég fór í nám, það var hún sem sagði: nú ferð þú í lögfræði og lætur drauminn þinn rætast. 

Ég hafði aldrei komið inn í háskóla áður, fyrir utan anddyrið. Það kom mér mest á óvart hvað þetta þurra fræðasvið var í rauninni rosa safaríkt og hefur svo mótandi áhrif á samfélagið. Ég hvet ungt fólk til að elta draumana sína, ef það á ekki drauma þá bara elta eitthvað sem það sér.