Þúsundfalt meiri ást og þúsundfalt meiri áhyggjur

Ég heiti Julia Mai Linnéa Maria og við erum á Ing­ólfs­torgi. Ég er bara að labba um að bíða eftir að sækja prent hjá prent­smiðju, um fimm­tíu stykki, og flest þeirra eru prent sem ég hef gert fyrir Palest­ínu. Það er hægt að nið­ur­hala þeim frítt hjá mér en ég er líka að selja þau og gefa fimm­tíu pró­sent til Félags Ísland-Palest­ínu. Ég er að selja þau í kringum hátíð­arnar og á morgun ætla ég að reyna að kom­ast á markað í Andrými á Berg­þóru­götu ef ég fæ pössun fyrir dóttur mína. 

Mér efst í huga þessa dag­ana er Gaza. Sér­stak­lega hefur það verið þögnin kringum Gaza  og hvernig frétta­miðlar hér­lendis og erlendis eru að fók­usera á alla röngu hlut­ina. Það er mikið af fókus sem fer á ísra­elskan áróður og minni fókus á að það er þjóð­ar­morð í gangi akkúrat núna í 75 daga og í 75 ár. Sem mér finnst ekki í lagi. Það er það fyrsta sem ég hugsa um þegar ég vakna og síð­asta sem ég hugsa áður en ég fer að sofa. 

Eitt augna­blik sem breytti lífi mínu? Yfir höfuð? Bara frá upp­hafi? Það fyrsta sem mér dettur í hug er börnin mín og fæð­ing fyrsta barns­ins, sonar míns, Ágústs, sem er fimmtán ára. Hvað breytt­ist? Bara svona hugsun um lífið yfir höfuð. Maður eign­ast börn, þá bæt­ast við áhyggjur og þús­und­falt meiri ást og þús­und­falt meiri áhyggjur, svona sirka bát. Það breytti öllu.