Ég heiti Lísa og við erum á kvennaheimilinu Hallveigarstöðum. Ég var að klára að sópa lauf sem fuku hérna inn, ég er húsvörður hér, meðal annars. Ég man ekki hversu lengi ég hef verið húsvörður, Covid-faraldurinn hefur aðeins skemmt tímaskynið mitt. En jæja, það var nú þegar skemmt. Það kemur í bylgjum, hvort það er mikið eða lítið að gera. Ég sinni þessu meðfram skóla og annarri vinnu, fyrir og eftir vinnu. Ég er ekki virk í félagsstarfinu hérna en það er gaman að fylgjast með því. Konur af erlendum uppruna hittast stundum hérna á kvöldin, það er gaman að fylgjast með því. 

Ég er að læra talmeinafræði. Það er svo margt áhugavert við talmeinafræði, eins og óhefðbundnar tjáskiptaleiðir, til dæmis ef einstaklingur getur ekki tjáð sig með röddinni eða í talformi. Ég myndi klárlega segja að það væri eitt það áhugaverðasta, að geta skilið og sett sig í spor þeirra og þar með skilið þarfir þeirra og reynt að hjálpa þeim út frá því.

Síðustu daga hefur verið mér efst í huga að reyna að komast fram hjá skammdegisþunglyndinu. Ég sé að það er að koma. Kannski ekki þunglyndi beint, en þessi leiðindatilfinning sem kemur með skammdeginu. Ég er búin að vera að vinna í að taka D-vítamín og að hreyfa mig til að sporna gegn því.

Í janúar árið 2022 var í fyrsta skipti sem mér leið vel í myrkrinu þar sem ég byrjaði þá að stunda sund. Að labba að lauginni, fara ofan í, fara upp úr og ganga heim og fá mér kakó. Þetta er eitthvað það besta sem ég hef upplifað. Nú verður þetta árleg hefð í myrkrinu. 

Það voru frekar mörg lítil augnablik sem breyttu lífi mínu og að setja mig í forgang var fyrsta skrefið. Að setja sig í forgang er að muna að mörk eru mikilvæg og að slæmar hugsanir og tilfinningar eru í lagi og þýða ekki að maður sjálfur sé ömurlegur. Það er alltaf einhver ástæða fyrir þessu og maður á frekar að horfa á hana en á mann sjálfan. Að fara í sund er að setja sig í forgang. Kakó, halló, forgangur!