Á Íslandi ólst ég upp sem manneskjan sem mig langaði að verða

Hæ. Ég heiti Klāvs og við erum stödd hérna á fal­lega, Lækj­ar­torgi? Allavega við erum á fal­lega torg­inu þar sem hjóla­brettagaur­arnir hanga. Það er sól­skin og veðrið er dásam­legt. Já þetta eru jóla­ser­íur sem ég er með í hönd­unum og nóg af þeim. 

Af hverju er ég með jóla­ser­íur í hönd­unum? Það verður að koma í ljós. En það sem ég get þó sagt er að við erum að þjóna kvik­mynda­iðn­að­inum til þess að koma tveimur jóla­myndum fyrir sjónir áhorf­enda. Ég er í list­ræna teym­inu sem sér um að búa til settin. Við erum að búa til lít­inn jóla­markað. Jólin eru búin til úr fullt jólatrjám, jóla­ljósum, ást, hlýju, þú veist, öllum þeim djassi. Þetta er mjög fal­leg saga um jóla­sveina og, úpps, kannski má ég ekki segja um hvað hún er. 

Ég hef starfað við þetta í fjögur ár núna og það var eig­in­lega algjör til­viljun að ég end­aði í þessu starfi. Mér var boðið að hjálpa til í einni bíó­mynd og ég varð eig­in­lega bara ást­fang­inn. Vá svo róm­an­tískt, ég varð ást­fang­inn af starf­inu, en það er svo kap­ít­al­ískt. Nei ég varð ekki ástang­inn en mér finnst þetta mjög gaman. 

Hvað finnst mér gaman við þetta? Hver ein­asti dagur er ólíkur. Þú færð að heim­sækja staði sem þú hefur aldrei séð. Þú ert bara eitt­hvað að lifa líf­inu og allt í einu ertu staddur upp á jökli eða inn í helli eða inn í húsi sem þig lang­aði alltaf að sjá hvernig væri að innan. Þú færð að ferð­ast á alla þessa staði og fólkið, þau eru svo skap­andi og skemmti­leg. Það er aldrei leið­in­legt augna­blik í þess­ari vinnu. 

Það sem hefur verið mér efst á huga síð­ustu daga er til­vist­ar­kreppa í tengslum bara við allt sem er í gangi. Við sem sið­menn­ing manna erum algjör­lega í rugl­inu, sko í rugl­inu. Þetta er bæði per­sónu­leg til­vist­ar­kreppa en líka sam­fé­lags­leg til­vist­ar­kreppa og þær eru í gangi á sama tíma. Hvorug þeirra er eitt­hvað sem ég bjó til, báðar eru þær vegna þess hvað er að ger­ast og hvað þetta er allt ruglað. 

Augna­blikið sem breytti lífi mínu var að flytja til Íslands. Ég hóf algjör­lega nýtt líf. Veistu, hérna ólst ég upp sem mann­eskjan sem ég er núna. Ég fædd­ist í Lett­landi og kom hingað til þess að fara í nám í Lista­há­skól­anum. Ég keypti miða aðra leið. Núna get ég sagt að ég er nákvæm­lega mann­eskjan sem mig lang­aði að verða. 

Hvaða mann­eskja er það? Það er Klāvs sem er bara að rokka, eða, stundum er ég ekki að rokka og stundum er ég sorg­mæddur en ég er sáttur við það.