Þegar Irene Vallejo var ung stúlka í skóla í Zaragosa á Spáni mátti hún þola hræðilegt einelti. Það sem henni fannst sárast var sá þagnarsamingur sem allir virtust kvitta undir því verst af öllu var að vera álitin klöguskjóða. Svo hún lét sig hafa það að borða samlokuna þótt búið væri að hrækja á hana, hún tók öllum svívirðingunum hljóðalaust og hugsaði að ef hún ætti að halda í það litla sem eftir væri af sjálfsvirðingu sinni skyldi hún gjöra svo vel og bíta á jaxlinn og bölva í hljóði meðan brælan liði hjá. „Og ef ég hafði orð á þessu við einhvern,“ rifjar hún upp, „gerði sá hinn sami lítið úr þessu og sagði eitthvað eins og „þetta kemur fyrir alla“, en þetta sem ég fór í gegnum var ekki eitthvað sem kom fyrir hvern sem var.“ Það var einmitt í bókunum sem Irene fann sitt skjól í grimmri …