Ég veit ekki hvað ég myndi gera án hennar

„Það er að koma Hönn­un­ar­mars og ég er að hjálpa mömmu minni með partí á föstu­dag­inn sem verður geggjað. Hún verður með ein­hverjar skvísur í kúl fötum sem eiga að líta út eins og teikn­ing­arnar hennar og svo verða kok­teilar og kökur í hennar anda. 

Hún er fata- og bún­inga­hönn­uður og ég ætla að segja að hún sé svona „múltí-media“ lista­kona því hún er alltaf að gera alls konar. Hún vann rosa lengi sem fata­hönn­uður í París fyrir fyr­ir­tæki sem heitir  Louis Féraud, sem var þá mjög stórt hátísku­fyr­ir­tæki. Svo er hún búin að vera á Íslandi og hún hættir ekki, hún er óstöðv­andi orka af krea­tívi, alltaf að gera eitt­hvað nýtt. Hún er mikið að pæla í leik og að þetta sé skemmti­legt og bara partí. 

Við erum mjög nánar, næstum því of nánar. Stundum hugsa ég:  Ég veit ekki hvað ég myndi gera án þess­arar konu. Við tölum alltaf saman og hún gefur mér svo mikið pláss og rými til að vera ég. En ekki þegar ég var ung­lingur, oj, þá var ég ógeðs­lega leið­in­leg og þá var hún ekki mjög næs. Það voru ógeðs­lega mikil átök á milli okkar. Ég var alltaf að stel­ast út, við bjuggum í París og hún var mjög stressuð þegar ég var úti á kvöldin. Núna skil ég það, en þá var ég bara, hvað mein­arðu, það er bara gaman. Ég var líka að hlusta á heví metal rosa hátt og vera óþol­andi og ekki taka til eftir mig, bara svona ung­linga­stælar. 

Ég hef alltaf sagt henni allt, það er rosa gott að hafa þannig mann­eskju í lífi sínu, að vera með ein­hvern sem hefur alltaf þekkt þig og veit hver þú ert, það er ein­hver feg­urð þar. Ég á ekki systk­ini, það útskýrir kannski nánd­ina. Það er eng­inn annar með minn­ing­arnar mínar í ein­hverri kistu. Við erum mjög góðar vin­konur og hún er ynd­is­leg mann­eskja. Hún er með stærsta hjartað. Mig langar að verða svona ein­hvern tím­ann, ég er það ekki enn þá. 

Að verða mamma breytti öllu. Ég held að fullt af fólki geti upp­lifað miklu stærri upp­lif­anir án þess að eign­ast börn en það setti eitt­hvað í sam­hengi fyrir mig, ein­hverja ást og ein­hvern skiln­ing. Ég er búin að vera mamma í að verða tíu ár. Ég var 25 ára þegar ég varð mamma og leið eins og ég væri 15 ára. Mér fannst ég svo mikið barn. 

Ég var með fyr­ir­fram hug­myndir um það hvað það væri að vera móðir. Ég hélt að ég yrði rosa­lega skipu­lögð og ég myndi gera allt rétt, vera með Waldorf kubba og gera allt full­komið. Svo fatt­aði ég frekar hratt að það sem skiptir máli er ást og að vera til staðar og fylgja barn­inu, það er svo gaman að sjá það ger­ast. Þau eru svo alls konar, alls konar týpur af fólki.

Ég held að ég hafi orðið miklu mýkri og skiln­ings­rík­ari við að verða for­eldri. Eins og þegar maður er að tala um fólk eða upp­lif­anir þess, þá held ég að ég geti verið með miklu meiri sam­kennd því ég veit hvað það er að vera ósofin og skrýtin og allar þessar upp­lif­anir sem maður fær ekki bara með því að vera for­eldri, kvíði og þung­lyndi og alls konar. Mér finnst það hafa mýkt hugs­anir mínar í garð fólks. Ég held að ég dæmi rosa lítið í raun­inni, þótt það sé gaman stundum að dæma í djóki.“