Fjöl­skyldan er fyrir mér númer eitt, tvö og þrjú. Það er mér efst í huga að virkja gott sam­band við börn og dýr. Þegar elsti sonur okkar greind­ist með eitlakrabba­mein sautján ára gam­all fékk maður góðan lær­dóm af því hvað fjöl­skyldan skiptir miklu máli. Hann er þrí­tugur í dag, laus við krabba­mein og útskrif­aður tölv­un­ar­fræð­ingur, flottur strákur. Það eru þrettán ár síðan hann greind­ist, Bella kom stuttu eftir það. Hún hjálp­aði mikið til að þétta fjöl­skyld­una saman eftir þetta áfall, biddu fyrir þér. Hún er svo mikil dek­ur­rófa. 

Við fengum Bellu þegar yngstu strák­arnir voru fjög­urra og fimm ára gamlir. Okkur fannst mik­il­vægt að þeir fengju að alast upp með dýri. Ég hafði aldrei átt hund áður en alltaf langað til þess, svo þetta var eig­in­lega draumur fyrir mig. Strák­unum og Bellu kemur mjög vel saman, hún tekur svo vel á móti okkur þegar við komum heim. 

Við erum nýbúin að taka Emil í fóstur. Konan mín frétti að Emil vant­aði heim­ili. Ég er mjög mik­ill dýra­vinur, það var ekki spurn­ing fyrir mig að fá félags­skap fyrir Bellu og fá einn vill­ing inn á heim­ilið. Ég er hepp­inn að vera með stóran og girtan garð sem þau geta hlaupið um í. Ég fer ekki mikið í göngutúr með þau, ég er pínu svona vinnu­alki, það er mikið að gera hjá mér en eftir að við tókum Emil að okkur var ákveðið að virkja göngut­úrana meira.