Vestur í Banda­ríkj­unum liggja tveir gamlir menn fyrir dauð­anum.

Annar þeirra er 98 ára en mun sjálf­sagt ekki lifa að halda upp á afmælið sitt einu sinni enn. Hann þjá­ist af krabba­meini og er í lífsloka­með­ferð, sem kölluð er, á heim­ili sínu í smá­þorpi einu í Georgíu. Þar búa ekki nema 800 manns en þó er fylgst grannt með fram­gangi mála því gamli mað­ur­inn er fyrr­ver­andi for­seti Banda­ríkj­anna: Jimmy Carter.

Sá hnetu­bóndi frá Plains er einn óvenju­leg­asti mað­ur­inn sem náð hefur á for­seta­stól vest­an­hafs. Hann hafði litla reynslu af póli­tík almennt og alls enga af höf­uð­borg­inni Washington þegar hann velti sitj­andi for­seta úr sessi 1976 og hreiðr­aði um sig í Hvíta hús­inu. Eftir spill­ingu, vald­níðslu og enda­laus und­ir­ferli Nixons- og Johnsons-áranna birt­ist Carter nán­ast eins og hvítur storm­sveipur og lof­aði hátíð­lega:

„Ég mun aldrei ljúga að ykkur.“

Og svei mér þá, Carter komst í gegnum fjögur ár sem for­seti …