Ég hef verið á biðlista eftir mjaðma­að­gerð frá því í nóv­em­ber og á ekki von á að það verði kallað í mig fyrr en í lok sum­ars. Á meðan er ég í veik­inda­leyfi. Það er mér efst í huga að koma mér þannig fyrir að ég sé ekki verkjuð. Aðgerðin er heil­mikil en allt í lagi, því þá losna ég við þessa verki. Ég get eig­in­lega ekki orðið labbað nokkurn skap­aðan hlut. Ég reyni, en fer á hörkunni, stundum á hækjum. Ég reyni að fara í sund annan hvern dag, en suma daga kemst ég ekki niður stig­ana heima. Ég bý á annarri hæð og það er vont að fara upp og niður stiga. Þá er ég bara heima. Heima reyni ég að gera æfingar, eða dreifa hug­anum, en þetta er mjög ein­angr­andi. Það er bara svo merki­legt hvað fólki er gert erfitt fyrir, að það skuli vera orð­inn svaka­lega langur biðlisti eftir aðgerð, ég skil það ekki alveg. Heil­brigð­is­kerfið er orðið hálf lélegt. Ég sótti meira að segja um uppi á Skaga og þar virð­ist biðin vera minni en á Land­spít­al­anum. Ætli ég endi ekki þar.