Í síð­asta pistli kynnti ég mig sem kvik­myndaunn­anda Heim­ild­ar­innar. Lesandi góður, ég verð því miður að játa að ég sigldi undir fölsku flaggi. Nú verður latexgríman rifin af and­liti mínu eins og af ill­menni í Scooby-Doo og í ljós kemur að það var ekki kvik­myndaunn­and­inn sem skrif­aði heldur sjón­varps­sjúk­ling­ur­inn.

Dokum við því enn versnar það. Næsta gríma flýgur af með óhuggu­legum gúmmí­smelli og undan grímunni birt­ist engin önnur en ómenn­ing­ar­lega botns­ugan: Raun­veru­leika­sjón­varps­konan. Gleður mig að kynn­ast þér. Mér er eðl­is­lægt að biðj­ast afsök­unar en ætla ekki að gera það því í stað þess að fá mér botox þá ætla ég að halda mér ungri með því að vera með stæla og þykj­ast ekki upp­lifa skömm, alveg eins og nýju kyn­slóð­irnar. Þau arka bara um í ess­inu sínu eins og ekk­ert sé sjálf­sagð­ara á meðan ég bið hús­gögn afsök­unar. Ekki meir, Geir (ég ætla heldur ekki að biðj­ast afsök­unar á þess­ari setn­ingu).

Ég er sest í tungu­sófann og munda fjar­stýr­ing­una. Um það bil átta klukku­stundum síðar hef ég mar­serað í gegnum heila seríu af raun­veru­leika­þátt­unum Pressure Cooker og búin að lita­flokka allt legóið á heim­il­inu. Þætt­irnir eru hreinn og tær unaður. Matseld, stress, lymsku­leg svik og prettir. Ég elska und­ir­förult fólk úr hæfi­legri fjar­lægð. Ellefu litlar kjöt­bollur eru mættar gal­vaskar í hraðsuðu­pott­inn. Þær hafa allar unnið við mat­reiðslu á einn eða annan hátt og inn á milli semi-eðli­legra ein­stak­linga eru grenj­andi dygða­ljós og plott­andi lítil skítseiði.

Leik­ur­inn snýst um að keppa í elda­mennsku og mögu­lega valsa út með hund­rað þús­und doll­ara í svuntu­vas­anum. Smám saman átta kepp­endur sig á því að elda­mennskan ein og sér muni ekki tryggja þeim sigur. Félagar okkar þurfa líka að ving­ast við hina og mynda banda­lög og, þau sem það kjósa, stinga aðra í bakið.

Það er frekar erfitt að átta sig á tím­anum sem líður og raun­veru­legum aðstæðum kepp­enda og á stundum fær áhorf­and­inn á til­finn­ing­una að fólkið sé búið að vera lokað inni í glugga­lausu sjón­varps­setti í marga daga án þess að kom­ast út undir bert loft. Robbie er til dæmis orð­inn mjög ein­kenni­legur á lit­inn og alltaf að bresta í grát og þau eru flest orðin ansi glas­eyg og und­ar­leg í háttum þegar á líður. Reyndar eru þau sídrekk­andi, sem gæti lík­lega útskýrt sindr­andi hvarmaljósin(vó!).

Í þátt­unum er eng­inn sýni­legur þátta­stjórn­andi. Á meðan kjöt­boll­urnar glíma við þraut­irnar eru einu sam­skipti kepp­enda við umheim­inn, lít­ill pirr­andi veit­inga­húsa­prent­ari sem spýtir út leið­bein­ingum á hvítum miðum og vél­menna­rödd sem til­kynnir þeim að nú sé komin bomma. Lúmski óhugn­að­ur­inn sem fylgir prent­ar­anum og rödd­inni er dýrð­legur. Stundum mæta óvæntir gestir til að snæða og dæma mat­inn.

Síðasti þátt­ur­inn stefndi í að vera ekk­ert spes, bara eitt­hvert fag­fólk að tyggja og ræða mat á leið­in­legan hátt, en þá birt­ist mat­ar­gagn­rýn­andi sem var svo mikil erkitýpa af mat­ar­gagn­rýn­anda að ég fyllt­ist lotn­ingu og er enn þá að rifja upp van­þókn­un­ar­svip­inn á honum þegar honum leist ekki á rétt­inn sem var á disknum fyrir framan hann. Fyrir mér var hann hinn raun­veru­legi sig­ur­veg­ari.