Þurfum við nokkuð meira?

Mér var boðið hingað til lands af vina­hópnum. „Kemurðu með?“ spurðu karl­arnir. Fyrsta giggið var í fisk­vinnslu í Sand­gerði, árið 2006 ef ég man rétt.

Ég ent­ist í einn mánuð í þeim sóða­skap áður en ég hrein­lega hljópst á brott af þessu landi. Hefur þú ein­hvern tím­ann unnið 12 til 14 tíma vaktir sex daga í viku fyrir 140 til 150 þús­und krónur í laun? Finnst þér það vera í lagi?

Næst komum við til Íslands í apríl árið 2008. Eftir eina viku fengum við stöður hjá Ístaki bygg­ing­ar­verk­taka við að reisa háskóla­bygg­ingar rétt fyrir hrunið. Svo skall hrunið á árið 2009. Manstu það? Við neydd­umst til að fara á atvinnu­leys­is­bætur á þessum tíma. Eftir það fór maður að bera út blöð.

Veistu hvað, það er allt í lagi hér á þessu landi. Veist þú hvernig við skil­greinum ham­ingju í okkar menn­ingu? Ham­ingjan er að vera laus við sárs­auk­ann. Núna er ég til dæmis að þjást af bak­verkjum og kemst ekki til heim­il­is­lækn­is­ins því hann er veikur. Ég fékk tíma fyrir þann 10. nóv­em­ber og fór í milli­tíð­inni á Lækna­vakt­ina. Það var ekk­ert gagn af heim­sókn­inni, ég fékk ávísað Park­ódíni en það slær ekki á bak­verk­ina.

Stundum fer ég í messu í kaþ­ólsku kirkj­unni. Við Lettar erum kaþ­ólikkar. Ég er ekki bók­stafstrú­aður, en það kemur samt sem áður með árunum að maður end­ur­túlkar til­vist sína. Þannig kemur trúin smátt og smátt.

Það er ekki að ástæðu­lausu að ég sagði áðan að ham­ingjan er að vera laus við sárs­auk­ann. Þegar sárs­auk­inn kemur þá er maður ráða­laus. Sjúk­leik­inn eltir okkur. Hún konan mín í Ríga vinnur á spít­ala og nældi sér nýlega í krabba­mein. Veit ekki hvað varð til þess, aldrei hefur nokkuð slíkt komið fyrir áður. Efna­með­ferðin gengur erf­ið­lega, henni líður illa. Ég veit ekki hvort hún mun kom­ast í gegnum þetta. Hún er svo fal­leg núna, með ekk­ert hár.

Af hverju fór ég frá Ríga? Ja, hvað er svo sem að gera í þessu fjár­ans Lett­landi? Allt er að falla í mola þarna, allt gjör­spillt. Síðan ég flutti í burtu hef ég heim­sótt landið tvisvar eða þrisvar. Það er ekk­ert vit í því að vera á stans­lausu flakki til og frá. Ég er frá­skil­inn, þótt við konan við­höldum tengslum. Ég tala við fjöl­skyld­una í gegnum Messen­ger á hverjum degi.

Fyrir ein­hverjum árum dratt­að­ist dóttir mín hingað til lands til að vinna í ræst­ingum. Mér tókst með naum­indum að sann­færa hana um að snúa aftur til baka til að klára háskóla­námið. Hún er búin að útskrif­ast úr lög­fræði núna og allt komið í lag. Hún vinnur í stóru fyr­ir­tæki á sviði gas­iðn­aðar. Stöðugt fyr­ir­tæki, stöðug laun. Þurfum við nokkuð meira?