Við skiljum þennan lík­ama okkar ekk­ert alltof vel stundum. Við erum til dæmis stundum örþreytt þegar við ættum að vera úthvíld og full af orku þegar við ættum að vera upp­gefin – og helsti styrkur þess­arar stuttu og snagg­ara­legu hroll­vekju Hildar Knúts­dóttur er að byggja hroll­inn upp á ein­hverju jafn kunn­ug­legu og hvers­dags­legum áhyggjum okkar af okkar eigin lík­ama.

Iðunn vaknar nefni­lega alltaf örþreytt, þrátt fyrir eðli­legan svefn að hún heldur – og ekki bara ein­stöku sinnum, heldur alltaf. Hún hefur leitað til tveggja lækna og gúglað allt sem henni dettur í hug og er hvergi nær lausn­inni. Vinkona hennar stingur upp á meiri hreyf­ingu svo hún sofni þreytt. Það hjálpar ekki heldur – nema það verður til þess að hún kaupir GPS-úr sem telur skrefin hennar, sem verður til þess að hún áttar sig á því sem les­and­inn áttar sig á nán­ast strax: að hún liggur sann­ar­lega ekki …