„Hann ber þess glögg merki að að vera alinn upp í mjög afskekktri sveit.“

Eitthvað í þessa veru sagði Halldór Blöndal eitt sinn um Stein­grím Jóhann Sig­fús­son og ummælin urðu fleyg.

Þau áttu senni­lega að vera Stein­grími til hnjóðs, en varla leit hann sjálfur svo á og við ættum ekki að gera það heldur.

En þau eru furðu nákvæm. Stein­grímur er nefni­lega sauð­þrár, jafn­vel ein­sýnn og veit alla­jafna flest betur en næsti maður. Þess utan er hann með skemmti­legri mönnum, segir stór­vel frá, er oft glað­vær og söngvinn.

Og ekki vantar mælsk­una, maður lif­andi. Sumir lýsa honum frekar sem mál­funda­manni en stjórn­mála­manni – hann sé til­bú­inn að hafa hvaða skoðun sem er, ef hún leikur lip­ur­lega á tungu.

Það er ósann­gjarnt, en samt ekki alveg. Því að póli­tískar skoð­anir Stein­gríms Joð eru hreint ekki ein­hamar eftir langan feril á þingi. Ef hann meinar það sem hann segir.

Ef Stein­grímur …