„Er furða þótt ég sé undr­andi á aðgerð­ar­pakk­anum sem aug­ljós­lega er ætlað að slá skjald­borg um fyr­ir­tækin og fjár­magns­öflin á kostnað almenn­ings og heim­il­anna í land­inu? Eru aðgerð­irnar sniðnar að öryrkjum og öldruðum sem enga fram­færslu hafa umfram strípaða fram­færslu almanna­trygg­inga? Hvað með heim­il­is­laus sem lifa nú við ömur­legri aðstæður en nokkru sinni fyrr?“

Þetta skrifar Inga Sæland, for­maður Flokks fólks­ins, í grein í Morg­un­blað­inu í dag sem ber tit­il­inn „Verndum heim­ilin og þá verst settu“. Í grein­inni kallar hún eftir því að lána­stofn­anir setji heim­ilin í greiðslu­skjól og að stjórn­völd grípi til rót­tæk­ari aðgerða í þágu við­kvæm­ari hópa.

„Aðgerðir rík­is­stjórn­ar­innar eru ekki að koma til móts við þau bág­stödd­ustu í sam­fé­lag­inu,“ skrifar hún. „Þau gleym­ast eina ferð­ina enn. Ég segi gleym­ast því ekki ætla ég rík­is­stjórn­inni að hafa lagt í björg­un­ar­leið­angur þar sem við­kvæm­ustu þjóð­fé­lags­þegn­arnir eru vilj­andi skildir eftir á flæðiskeri. Stjórn­ar­liðar segja þetta fyrsta skrefið og gera þurfi meira en minna. Þrátt fyrir það lætur rík­is­stjórnin fátækt fólk enn bíða eftir rétt­læt­inu.“

Inga seg­ist undr­ast á því að vextir hús­næð­is­lána hafi ekki lækkað og að á sama tíma standi til að lækka banka­skatt­inn um 11 millj­arða króna. „Er það rétt for­gangs­röðun á almannafé að hjálpa bönk­unum sem settu okkur á haus­inn 2008?“ skrifar hún. „Það sem verra er, að í stað þessa að tryggja að þessar aðgerðir nýt­ist við­skipta­vinum þeirra, þá sendir rík­is­stjórnin þeim vin­sam­leg til­mæli um að þeir lækki nú vexti sína. Þar við situr. Í kjöl­far hruns­ins sótti margt fólk vinnu og tekjur til ann­arra landa, s.s. Noregs. Þannig tókst mörgum að standa í skilum. Nú er þessi mögu­leiki lok­aður. Ég skora því á allar lána­stofn­anir lands­ins að setja heim­ilin í skulda­skjól; senda ekki einn ein­asta greiðslu­seðil út fyrr en við sjáum til lands í þeirri miklu óvissu sem nú ríkir. Rík­is­stjórnin ætti að beita sér fyrir þessu. Bank­arnir geta beðið. Við eigum það inni hjá þeim.“