Grafhýsið í Hólavallagarði, svokölluð Sturlukapella, hefur verið á milli tannanna á fólki eftir að Teitur Atlason, varaformaður Neytendasamtakanna, birti myndir af því á Facebook síðu sinni í gær. Hann segist alltaf ganga niður Kirkjugarðsstíg þegar hann fer ofan í bæ og framhjá grafhýsinu. „Svo bar við í dag að ég gékk framhjá þessu húsi dauðans og viti menn. Hurðin var opin. Ég stóðst ekki mátið og forvitnin tók völdin. Ég gékk að grafhýsinu en þorði ekki inn en teygði myndavélasímann minn inn fyrir og smellti af nokkrum myndum.

Mér til vonbrigða var gröfin tóm og ekkert þar inni nema kaldur gustur og saggalykt. En á meðan þessum myndatökum stóð, var Skugginn minn stjarfur af ótta og lét ófriðlega,“ skrifar Teitur um upplifunina. 

„Ég bjóst við beinagrindum, en fann bara garðslöngu,“ segir Teitur í samtali við Stundina. 

„Ég bjóst við beinagrindum, en fann bara garðslöngu.“

Sturlaðist af hræðslu

Grínistinn Ari Eldjárn blandar sér í umræðunar og segir hroll fara um sig við að skoða myndirnar. „Ég og vinir mínir vorum skíthræddir við þetta grafhýsi þegar ég var lítill og vorum alltaf að pæla í því.

Einu sinni bönkuðum við á hurðina og heyrðum mikið bergmál. Við sturluðumst af hræðslu og hlupum í burtu. Síðan þá hef ég alltaf ímyndað mér að það næði djúpt, djúpt ofan í í jörðina og sennilega væri steyptur stigi alla leiðina niður með einstaka kertastjaka á veggnum. Og svo kistur á botninum, hugsanlega við hliðina á pípuogeli. Það kemur hressilega á óvart að það sé svo bara alls ekkert inni í því, en reyndar hefði maður svosum getað sagt sér það sjálfur fyrir löngu: það steypir enginn heilvita maður einhvern djúpan niðurgrafinn kjallara sem svo nýtist aldrei í eitt né neitt og sést ekki einu sinni.

Ég man að einu sinni gekk ég, líkt og þú, framhjá því og sá að hurðin var opin. Mér datt ekki í hug fyrir mitt litla líf að kíkja inn í það: til þess hafði ég eytt of mörgum árum í að vera hræddur við það sem kynni að leynast inni,“ skrifar Ari. 

Ýmsar flökkusögur til um grafhýsið

Grafhýsið var byggt af tveimur bræðrum, Friðrik og Sturlu Jónssonum, sem voru hinir mestu stórkaupmenn í Reykjavík í byrjun tuttugustu aldar. Þeir byggðu