Þegar krónan var sett á frjálst flot árið 2001 var opin­skátt rætt um fleyt­ing­una sem til­raun, óvissu­för sem eng­inn vissi almenni­lega hvernig myndi fara. Ísland gekk inn á innri markað Evr­ópu­sam­bands­ins árið 1994 og þegar þarna var komið sögu höfðu flest sam­starfs­ríkja okkar á mark­að­inum ákveðið að sam­ein­ast um gjald­miðil, evr­una – þó með mik­il­vægum und­an­tekn­ingum. Hér­lendis var hins vegar ákveðið að prófa aðra leið. Farið var af stað með þá ein­stöku til­raun að halda úti örgjald­miðli á frjálsu floti inni á hálfs millj­arðs manna fjár­mála­mark­aði. Ekkert annað ríki hafði reynt nokkuð við­líka enda felur fyr­ir­komu­lagið í sér hættu á svaða­legum sveiflum, meiri en flestir eru til­búnir til þess að þola. En við ákváðum semsé að prófa. 

Þrjár færar leiðir

Við vitum hvernig það fór. Ríflega sjö árum síðar féll krónan eins og steinn í banka­hrun­inu. Allt fór í hönk og brugð­ist var við ósköp­unum með því að festa illa …