Hann er 54 ára gam­all fjöl­skyldu­maður, öku­kenn­ari og lög­reglu­maður í hjá­verkum, sem hefur kært tví­tuga stúlku fyrir rangar sak­ar­giftir. Það gerði hann í kjöl­far þess að nauðg­un­ar­máli á hendur honum var vísað frá hjá rík­is­sak­sókn­ara, sem mat málið ekki lík­legt til sak­fellis. Stúlkan var nítján ára þegar þau fóru saman upp á hót­el­her­bergi, þaðan sem hún fór bein­ustu leið til lög­regl­unnar og í lækn­is­skoðun.

„Þetta er ofurein­falt. Hún hefur mig þarna fyrir rangri sök,“ segir mað­ur­inn. Það sé rétt­læt­is­mál að kæra stúlk­una og fylgja því eftir af fullri hörku.

Stúlkan fékk hins vegar svo mikið áfall þegar henni var kunn­gjört um kæruna að tveimur dögum síðar end­aði hún á spít­ala. Þar lá hún inni í tólf tíma á meðan verið var að hreinsa of stóran skammt af lyfjum úr lík­ama hennar. Í raun langar hana ekki til að deyja, en þarna fannst henni órétt­lætið svo yfir­þyrm­andi að hún treysti sér ekki í meira. Hún útskýrir þetta þannig að það sem gerð­ist hafi reynst henni þung­bært, það hafi verið erfitt að kæra, enn verra þegar mál­inu var vísað frá og nán­ast óbæri­legt að sitja undir áburði um lygar. Fjöl­skyldan er tvístruð vegna máls­ins, vinir hafa horfið og hún hefur þurft að sitja undir sví­virð­ingum fólks sem segir hana athygl­is­sjúka og ógeðs­lega, hún sé að eyði­leggja sam­fé­lagið í litla bænum þar sem þau bjuggu. „Mér fannst allt bregð­ast, bæði rétt­ar­kerfið og fjöl­skyldan,“ útskýrir stúlkan, Tanja M. Ísfjörð Magn­ús­dóttir, sem er farin úr landi.

„Svona píur eins og þú sem eru fullar af athygl­is­sýki ættuð að beina spjótum ykkar eitt­hvert annað en að eyði­leggja líf fólks,“ segir meðal ann­ars í skila­boðum sem henni hafa borist.

Vinkona stúlkunnar hefur stutt hana í gegnum þetta ferli, eftir að hún fékk skila­boð umrætt kvöld með ákalli um hjálp sem varð til þess að hún fór á eftir henni upp á hótel, þar sem hún hróp­aði nafn vin­konu sinnar, barði á dyr og reyndi að kom­ast inn. Hún hringdi síðan í bæði hót­el­stjór­ann og lög­regl­una, sem tók á móti stúlkunni þegar hún gekk þaðan út. Síðan fylgdi hún vin­konu sinni inn í nótt­ina, á lög­reglu­stöð­ina og upp á spít­ala. Hún segir að það hafi verið erfitt að fylgja henni í gegnum þetta. „Mjög erfitt.“

Ekki síst vegna við­bragða fólks sem var ekki á vett­vangi og getur ekki vitað hvað fram fór þetta kvöld. „Þau bjuggu bæði í litlu bæj­ar­fé­lagi. Hún hefur átt erfitt upp­dráttar frá því að hún var lítil og sumir trúa henni ekki, halda að hún sé að ljúga og eitt­hvað geð­veik. Það er mjög erfitt að horfa upp á það,“ segir vin­konan. 

Faðir stúlkunnar, Magnús Georg Hrafns­son, tekur í sama streng. „Ég sé bara svart, ég er svo reiður,“ segir hann. Þetta mál sé lyg­inni lík­ast, algjör matröð. Hann fylgdi dóttur sinni á lög­reglu­stöð­ina þegar hún lagði fram form­lega