„Þetta er frá­bært til­finn­ing og frelsið sem ég hef núna er magnað,“ segir Friðrik Guð­munds­son, 27 ára gam­all Njarð­vík­ingur, sem hefur und­an­farna fimm mán­uði búið á lungna­deild Land­spít­al­ans eða frá því 27. mars. Friðrik er með sjald­gæfan vöðva­rýrn­un­ar­sjúk­dóm en hann fór í hjarta­stopp á páska­dag og var í kjöl­farið lagður inn á sjúkra­hús.

Síðan þá hefur Friðrik þurft að nota önd­un­ar­vél allan sól­ar­hring­inn sem þýðir aukin umönnun en sú umönnun var ekki til staðar á sam­býl­inu þar sem hann bjó í Reykja­nesbæ. Fjölga þurfti stöðu­gildum á sam­býl­inu en bæj­ar­yf­ir­völd töldu óljóst hvernig aukn­ingin yrði fjár­mögnuð og hvort það fjár­magn ætti að koma frá rík­inu eða sveit­ar­fé­lag­inu sjálfu.

Á meðan varð Friðrik að bíða á lungna­deild­inni. Lítil hreyf­ing var á mál­inu alveg þar til í júní en þá voru fjórir nýir starfs­menn ráðnir á sam­býlið og hafa þeir verið í þjálfun und­an­farnar vikur.

„Ég flutti aftur heim í tæka tíð fyrir Ljósa­nótt. Það var gaman að geta notið hennar með vinum mínum. Nú bý ég með bróður mínum og einum öðrum á Lyngmóa en þar hef ég búið síðan 1995,“ segir Friðrik sem, þrátt fyrir langa dvöl á Land­spít­al­anum, saknar starfs­fólks­ins sem var honum innan handar.

„Þau eru öll æðis­leg og ég er enn í miklu sam­bandi við marga sem þarna starfa. Það er samt gott að vera kom­inn heim.“