Tvær stjörnur
Heimska
Eiríkur Örn Norðdahl 
Útgef­andi: Mál og menn­ing
166 blað­síður 

Eiríkur Örn Nordahl er fjör­legur rit­höf­undur og hug­mynda­ríkur. Það getur verið gaman að lesa texta eftir hann því hann er frjór og upp­finn­inga­samur í orða­vali og -notkun. Í nýj­ustu skáld­sögu sinni, Heimsku, notar hann til dæmis orðið „með­göngu­bolli“ um „take away cup“ af kaffi en ég held að ég hafi ekki áður séð þetta orð notað á prenti þó gúggl sýni fram á að það hafi verið notað að minnsta kosti einu sinni áður á net­inu. Kaffi­korg­inn kallar hann svo „botn­leðju“ og eitt skipti „nötrar“ sögu­per­sóna af þynnku. Það eru svona atriði sem gera það að verkum að það er for­vitni­legt að lesa Eirík Örn; í gegnum skáld­sög­una hnaut ég um svona lítil atriði aftur og aftur. Þessi vissa um að Eiríkur Örn muni segja eitt­hvað snið­ugt, eða orða eitt­hvað skemmti­lega, rekur les­and­ann - að minnsta kosti mig - meðal ann­ars áfram. 

Bókin ger­ist að hluta til á Ísafirði, heimabæ Eiríks Arnar, og er sögu­sviðið bræð­ingur nútíðar og fram­tíðar. Sagan segir frá rit­höf­und­unum og